งกับยิงกระสุนยาง”
“เจ้าจะหาเรื่องข้าให้ได้ใช่ไหม” ข้าตบโต๊ะ ลุกยืนทั้งที่คาบช้อนคาปาก
“ข้าพูดความจริง” เจ้าเสือยืนบ้าง ด้วยส่วนสูงที่มากกว่าเลยค้ำหัวแบบข่มขวัญสุดๆ
“เจ้า…”
“ขอบคุณ”
ข้าที่กำลังจะด่ามันชะงักค้าง อ้าปากจนช้อนร่วง
“ไม่ต้องซึ้ง ข้าเป็นพยัคฆ์เมฆามีมารยาท ในเมื่อเจ้าช่วยข้า ข้าก็ต้องขอบคุณ แม้ว่าจริงๆ แล้วข้าวาร์ปหนีก่อนฮาเวสเตอร์จะลงดาบได้สบายๆ ก็เถอะ”
“เจ้าช่วยพูดให้จริงใจกว่านี้ไม่ได้หรือไง” ข้าถลึงตาใส่มันหนึ่งทีแล้วทิ้งตัวนั่งกินข้าวต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะเจ้าแมวตัวโตปากไม่ตรงกับใจยอมพูดขอบคุณก็นับว่าเป็นเรื่องแปลกใหม่ชวนดีต่อใจจนเจริญอาหาร
“แล้วฮาเวสเตอร์…”
ข้าอึกอัก ไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไรกับความเป็นตายของคนโฉดชั่วผู้นี้ แต่ที่แน่ๆ คือข้าไม่อยากเป็นฆาตกร
แดนเทพให้ความสำคัญกับการพรากชีวิตมาก ครึ่งเทพอย่างข้าย่อมไม่ต่างกัน
“เจ้านั่นน่ะหรือ” เจ้าเสือก้มหน้า น้ำเสียงแผ่วเบาจนน่าใจหาย
“อย่าบอกนะว่า…”
“รอดไปได้ฉิวเฉียดเลยละ”
ข้าแทบเอาหน้าจุ่มซุปด้วยความลุ้นระทึก เจ้าเสือบ้า! บอกมาคำเดียวว่ารอดไม่ได้รึไง อิดออดเพื่อใครฮะ
“เพื่อแกล้งเจ้าไงล่ะ” เจ้าเสือยิ้มจนเห็นเขี้ยว “ถึงจะน่าเสียดาย แต่กับมือสมัครเล่นหัดยิงปืนอย่างเจ้า ต่อให้เล็งระยะใก
