ยื่อได้แล้วหรือ” ท่านราพิตต์กับชาเร็ตปรากฏตัวเบื้องหน้าหลังเจ้าเสือบอกพิกัด หัวหน้าสมาพันธ์รุ่นแรกประทับใจมากเมื่อเห็นสามร่างโดนโซ่มัดแบบสลบเหมือดเลือดสาดยิ่งกว่าหนังสยองขวัญ “เก่งนี่เด็กใหม่”
“เพราะพิกัดของท่านราพิตต์น่ะขอรับ”
ข้ายกความดีความชอบให้อีกฝ่าย
“แต่ข้ามาถึงไม่เจออะไรนะ สงสัยจะคลาดกันก่อนฮาเวสเตอร์มาถึงพอดี เฮ้อ ลางสังหรณ์ของข้าเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ไม่รู้ว่าไอ้ที่สุ่มพิกัดมั่วๆ จะเป็นประโยชน์ตอนไหน” ท่านราพิตต์ลูบคางตัวเอง “ช่างเถอะ ได้ตัวประกันมาแล้วก็ไม่มีเหตุจำเป็นต้องอยู่แดนทะเลทรายอีก กลับสมาพันธ์กันเถอะ”
“พิกัดหน้าสมาพันธ์ใช่ไหมท่านราพิตต์” โฟรเซนถามเพื่อความมั่นใจ มือข้างหนึ่งจับต้นแขนข้าแน่นคล้ายกลัวทะเล่อทะล่าเดินไปชนกับดักเข้า โธ่ ข้าไม่ใช่เด็กสามขวบสักหน่อย
“ใช่ เจ้าไปก่อนเถอะ ข้าจะไปตามจีเซลกับซีเอลก่อน”
สองพยัคฆ์เมฆาใช้เวทข้ามมิติพร้อมกัน คู่หนึ่งไปเผ่าอูฐ อีกคู่หนึ่งไปหน้าสมาพันธ์
ขามาใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมง ขากลับข้าจึงใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ เมินความพะอืดพะอมแล้วพยายามฝึกใช้ปืนเล็งทั่วความมืดมิดแสนว่างเปล่า
“ถ้าข้างหน้าคือศัตรู เจ้ายิงได้ แต่ถ้าตรงนั้นมีสมาชิกสมาพันธ์ปะปนอยู่ด้วย เจ้าห้ามยิง”
“ข้ารู้น่า” ข้ามุ่ยปากใส่เจ้าเสือที่ตามกำชับ
