ับคนอื่นซะแล้ว
“อย่าอยู่ห่างจากข้าล่ะ”
พลันร่างข้าหล่นตุบตำแหน่งหน้าประตูทางเข้าปราสาทหรือก็คือสมาพันธ์แห่งสามภพพอดิบพอดี เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็แทบร้องจ๊าก เพราะคนชุดดำปิดหน้าปิดตาราวพวกก่อการร้ายห้อมล้อมแบบไร้ช่องว่าง คนเยอะขนาดนี้ขนมาหมดองค์กรเลยหรือไงนะ ตั้งใจข่มขวัญพวกเราใช่ไหม
ถ้าใช่…ก็นับว่าได้ผลสุดๆ!
มือที่ถือปืนอย่างมาดมั่นแทบจะตกห้อยเมื่ออาวุธเพียงอย่างเดียวไม่สามารถต่อกรคนทั้งหมดได้ ข้ากระเถิบไปหลบหลังเจ้าเสือ ก่อนจะเพิ่งสังเกตว่าตรงนี้ไม่มีสมาชิกคนอื่นเลยนอกจาก…
“ไงเด็กใหม่ ปฏิบัติภารกิจได้ไม่เลวนี่”
“หัวหน้ากลาเซียส!” เห็นชายมัดผมหางม้าสวมแว่นตากรอบแดงข้าก็โล่งใจ เขาสามารถร่ายเวทแห่งกได้ และเป็นถึงหัวหน้าสมาพันธ์ ฝีไม้ลายมือย่อมไม่ธรรมดา กล้ายืนประจันหน้าต่อหน้าคนขององค์กรนับพันอย่างไม่สะทกสะท้าน โคตรเทพเลย
“เจ้าต่างหากที่เป็นเทพ ไม่สิ ครึ่งเทพ” เจ้าเสือยังอุตส่าห์ตบมุก ข้ายิ้มแห้งไม่มีอารมณ์ชวนตี ก่อนจะสะดุ้งเมื่อข้างกายปรากฏร่างของท่านราพิตต์ ชาเร็ตต้า จีเซล และซีเอล
“ยินดีต้อนรับกลับสมาพันธ์ในรอบสิบปีนะขอรับ…ท่านทวดที่เคารพ” หัวหน้าหันไปโค้งตัวเคารพท่านราพิตต์ เฟนเซลหรือพยัคฆ์เมฆาของเขาเองก็ทำเช่นเดียวกัน
เอ๊ะ เดี๋ยวนะ ทวด…ทวด!?
“เจ้าเลิกสนใจเรื่องหยุมหยิมพร
