โทษที ข้ายังไม่รู้เลยว่าจะหนีอย่างไร!
“อรุณสวัสดิ์ยามเช้านะท่านผู้ส่งสาร” โพดีเซิร์กเดินเข้ามาในกรงด้วยสีหน้ายิ้มร้ายกาจ เห็นแล้วข้าก็หมัดกระตุก ตอนแรกอยากเสยคาง แต่เพราะอีกฝ่ายสูงมากๆ เลยเล็งที่บริเวณหน้าท้องแทน
ลงไปนั่งจุกซะเถอะ ย๊าก!
‘เฮ้อ’
ฟังจากเสียงถอนหายใจของเจ้าเสือคงรู้ว่าข้าทำไม่สำเร็จ ตัวเตี้ยขนาดนี้หรือจะสู้แรงของหัวหน้าเผ่างูที่คว้าจับง่ายดาย แถมยังบิดแขนข้าจนร้องลั่นลงไปนั่งทรุดด้วยสีหน้าเจ็บใจ
“การทักทายแบบนี้ก็น่าสนุกดีเหมือนกันนะ เจ้าอยากลองจู่โจมอีกไหมล่ะ ข้าจะได้เล่นด้วยอีกสักครั้ง”
‘อย่าหาเรื่องใส่ตัว’
คำเตือนของเจ้าเสือทำให้ข้าตัดสินใจเมินคำเย้ยของโพดีเซิร์ก แล้วสะบัดหน้าหนีเชอะ
“ไม่สงสัยหรือท่านผู้ส่งสาร…ว่าข้าจับตัวเจ้ามาทำไม”
“ทำไมล่ะ”
แกล้งเมินได้ไม่นานก็ถูกความอยากรู้ครอบงำจนยอมเปิดปากถามโดยดี
“เพราะมีคนต้องการตัวเจ้าน่ะสิ และ ‘ท่านผู้นั้น’ จะมาถึงวันพรุ่งนี้ ข้าเลยมาเตือนเจ้าแต่เนิ่นๆ ให้ตัวดีๆ ห้ามทำเรื่องเสียมารยาทเด็ดขาด”
“ท่านผู้นั้น?” ข้าเอ่ยทวน แปลกใจที่ผู้นำเผ่างูเผยน้ำเสียงเคารพยำเกรงผู้อื่น นี่อาจเป็นสาเหตุที่เขาไม่มีออร่าความน่าเกรงขาม เพราะมีความอ่อนน้อมถ่อมตนต่อผู้อื่นมากกว่าจนไม่สมเป็นหัวหน้าเผ่า
“ใช่ ท่านผู้นั้น ผู
