้ที่ช่วยเหลือเผ่าพันธุ์เรามาตลอดจนสามารถต่อกรกับเผ่าอูฐและเผ่าแมงป่องได้อย่างสูสี ไม่ว่าจะด้านอาหาร ที่พัก อาวุธ หรือเงินตรา ท่านช่วยจัดแจงให้พวกข้าทั้งสิ้น” โพดีเซิร์กเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมสุข ก่อนจะเหล่มองข้าราวมองขยะชั้นต่ำก็ไม่ปาน “แม้จะแปลกใจที่ท่านต้องการตัวเจ้า แต่ในเมื่อเป็นประสงค์ของท่านผู้นั้น ข้าก็ไม่ควรเอ่ยถามให้เสียมารยาท”
“เจ้ากลัวเขาก็บอกมาเถอะ” ข้าตอกกลับอย่างปากไว ผลคือโดนรองเท้าหนังของโพดีเซิร์กเตะหัวเข้าให้ ประเด็นคือตรงนั้นคือตำแหน่งเดียวกับที่โดนกระบอกปืนฟาดเต็มๆ เลือดที่แห้งไปแล้วจึงไหลอาบอีกครั้งตามแนวแก้มบนดวงหน้าขาวซีด
‘ข้าบอกแล้วไงว่าอย่าหาเรื่อง’
เจ้าเสือย้ำเสียงดุ ข้าที่ก้มหน้าจึงเม้มปากแสดงสีหน้าดื้อดึง ต่อให้เป็นครึ่งเทพที่ไม่มีใครต้องการ โดนดูถูกโดนเหยียดหยามไม่เว้นวัน แต่ข้าก็ไม่เคยยอมโดนรังแกฝ่ายเดียว ต่อให้รู้ว่าสู้ไม่ได้ ข้าก็ต้องเอาคืนสักนิดสักหน่อยเพื่อไม่ให้ถูกทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่อย่างนั้น
เจ้าไม่เจอเหมือนข้า เจ้าไม่เข้าใจหรอก!!
‘ข้าไม่เข้าใจ แต่คิดว่าข้าอยากให้เจ้าเจอแบบนี้หรือไง!’
เจ้าเสือตะโกนใส่จนข้าสะดุ้ง ไม่เคยได้ยินมันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บแค้นขนาดนี้มาก่อนเลย
เจ็บใจตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้…และ
