อให้สมาชิกทุกคนในสมาพันธ์สบายใจและไม่อยากรบกวนด้วยการนอนป่วยในห้องพยาบาลนานกว่านี้ก็เท่านั้น จนกระทั่ง…เกิดเหตุการณ์ที่หน้าผาแดนเทพ”
“ตอนเขาช่วยข้าสินะขอรับ” ข้าพยักหน้ารับ ไม่นึกเลยว่าเจ้าเสือในวันนั้นจะผ่านเรื่องราวมากมายขนาดนี้ จะว่าไป…ตอนเจ้านายตายมันก็พยายามจะรักษาศพสุดชีวิต คงไม่แคล้วเป็นปมฝังใจ แต่เมื่อต้องตัดสินใจเลือกระหว่างศพนายเก่าและตัวข้า มันก็หันมาปกป้องข้ามากกว่าจนร่างนั้นสลายกลายเป็นฝุ่น
“พยัคฆ์เมฆาเป็นผู้เลือกนาย ยิ่งผ่านเหตุการณ์ทรยศ ‘ความเชื่อใจ’ ก็เป็นสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับโฟรเซนคุง เมื่อถูกหัวหน้าบังคับให้ทำพันธะ อีกทั้งยังเพิ่งร่วมงานกันเพียงหนึ่งปี เขาจะปฏิบัติกับเจ้านายเฉยชาไปบ้างย่อมเข้าใจได้”
“ไม่หรอกขอรับ” ข้ายังจำได้ดีว่าตอนมันส่งสารแล้วกลับมาพบร่างไร้วิญญาณของเจ้านาย เจ้าเสือมันสู้ตายขนาดไหน ก็เพราะกลัวมันตายจริงๆ ไม่ใช่หรือยังไงข้าถึงยอมโผล่จากที่ซ่อนไปขวางหน้าจนปางตายซะเอง
“นั่นเป็นการสูญเสียครั้งที่สาม และเจ้า…ก็เป็นเจ้านายคนที่สี่ของโฟรเซนโฟเรซิน เป็นผู้ที่พยัคฆ์สีทองเลือกทำพันธสัญญาเองหลังผ่านเหตุการณ์มากมายจนพวกเราคิดว่าเขาจะไม่เปิดใจรับใครอีกแล้ว หวังว่าเจ้าจะมีชีวิตยืนยาวไปนานๆ นะเซอเซสคุง”
“ข้าจะ…พยายามขอรับ” ข้าตอบอย่างไม่แน่ใจ
