าเสือก็เป็นได้
“ปฏิกิริยาไวใช้ได้” ซีเอลเอ่ย เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ “แต่ต้องโจมตีให้โดนข้าหนึ่งครั้ง การต่อสู้นี้ถึงจะสิ้นสุดลง”
แส้หนังสีดำเป็นมันเลื่อมถูกฟาดหลายต่อหลายครั้งอย่างรวดเร็วใส่ข้า ซึ่งข้าก็ได้แต่หลบซ้ายหลบขวาอย่างสุดความสามารถ ดวงตาทั้งสองพยายามจับจ้องที่ข้อมือของซีเอล เฝ้าดูการเคลื่อนไหวและเดาทิศทางของแส้เพื่อคาดเดาการจู่โจมครั้งต่อไป แต่ทำได้ยากเพราะมีหมอกจางๆ คอยบังตา
‘ตอบโต้บ้างสิเฟ้ย!!’
เจ้าเสือตะโกนลั่นในหัวข้าจนสมองแทบร้าว ทำเอาเกือบโดนแส้ฟาดหน้าเข้าให้แล้วไหมล่ะ โชคดีนะที่ก้มตัวทัน
“ว่องไวพอตัวเหมือนกันนี่” ซีเอลเอ่ยชม ซึ่งข้าได้แต่ยิ้มรับแห้งๆ
“คือ…ข้าเก่งแต่กับสิ่งที่ทำให้ตัวเองมีชีวิตรอดน่ะ อย่างพวกวิ่งหนี หลบไปหลบมา ไม่ก็สะเดาะกุญแจ”
คิ้วเรียวของซีเอลเลิกขึ้นเล็กน้อยอย่างสงสัย คงอยากถามว่าไอ้ประโยคหลังเกี่ยวกับการประคองชีวิตให้รอดตรงไหน
“เจ้านายของเจ้าคราวนี้น่าสนใจเหมือนกันนะโฟรเซน” ซีเอลเอ่ยเรียบๆ
“มีดีแค่นั้นแหละ” โฟรเซนตอบอย่างกวนประสาท และนั่นก็ทำให้ข้าเพิ่งสังเกตเห็น ตอนแรกนึกว่ามันนอนพังพาบสิ้นท่าเสียอีก ที่แท้กำลังนั่งพิงผนังเอามือประสานตรงท้ายทอย กระดิกเท้าสบายใจพลางมองการต่อสู้ของข้าและซีเอลด้วยรอยยิ้มเป็นสุข
อ๊ากกก!! ไอ
