้เสือเนรคุณ!
พลันแส้ฟาดเป็นวงกว้างจนข้าเบิกตาตะลึงอย่างตกใจ เพราะกินพื้นที่ทำลายล้างโดยที่ข้าแทบจะหาทางหลบไม่เจอ โชคดีที่ท่านั้นออกจะเปิดช่องไปหน่อยในช่วงลำตัว ข้าจึงตัดสินใจหลับตาปี๋แล้วกระโดดเอามีดสั้นเข้าจิ้มทั้งอย่างนั้น
ผลคือหน้าล้มคว่ำ เกือบทำมีดจิ้มตัวเองแล้วไหมล่ะ
“ก๊ากๆๆ ฮ่าๆ เจ้าทำบ้าอะไรน่ะ ฮ่าๆๆ” เจ้าเสือหัวเราะอย่างไม่เกรงใจ กุมท้องกลิ้งไปมาไม่เหลือมาด แต่ก็ต้องลดเสียงเบาเมื่อเห็นเด็กน้อยนามจีเซลขยับตัวเล็กน้อย พร้อมกับซีเอลที่แผ่รังสีอำมหิตออกมา…
“ไม่ช่วยยังมีหน้ามาหัวเราะกันอีก” ข้าพึมพำหน้าเหยเก เพราะเมื่อครู่ล้มท่าอันตราย เลยตกใจจนรีบปล่อยมีดให้หลุดมือก่อนจะแทงตัวเอง
เอ๊ะ! แล้วมีดกระเด็นไปตรงไหนกัน
“สิ้นสุดเพียงเท่านี้” ซีเอลเอ่ยก่อนจะยื่นมือมาตรงหน้าด้วยรอยยิ้มพอใจ
“หะ…หา?!”
“ถึงจะเป็นอุบัติเหตุ แต่ก็นับว่าสร้างบาดแผลให้ข้าสำเร็จ” ชายหนุ่มชี้ให้ดูรอยบาดตรงนิ้วชี้ข้างขวาที่ยื่นมาตรงหน้าข้า คาดว่ามีดที่ข้าเผลอทำหลุดมือเมื่อครู่คงจะกระเด็นไปเฉือนนิ้วอีกฝ่ายโดยบังเอิญ
เอ่อ นึกว่าจะช่วยฉุดให้ลุก ที่แท้ยื่นมือให้ข้าดูแผลหรอกเหรอ
และอีกอย่าง…นั่น…เรียกว่าแผลได้รึเปล่าก็ไม่อาจทราบ เป็นแค่รอยบาดเล็กๆ ไม่ถึงกล้ามเนื้อชั้นในด้วยซ้ำ เลือดก็ไ
