ม่ออก มีแค่รอยบางๆ ที่โคนนิ้ว หากไม่สังเกตดีๆ คงมองผ่านไปเสียเฉยๆ อย่างที่ข้าไม่ทันมองเมื่อครู่
“ยังไงก็นับว่าเป็นแผล” ซีเอลเอ่ยยิ้มๆ
“เจ้าออมมือเกินไปแล้ว” โฟรเซนที่มายืนด้านหลังข้าเมื่อไรไม่อาจทราบกล่าวด้วยเสียงไม่พอใจ ก่อนจะช้อนใต้รักแร้ข้าให้ลุกด้วยท่าเหมือนสะบัดผ้าตากอีกแล้ว ข้าถึงกับตัวลอยเลยเชียว
“ท่านกลาเซียสสั่งมานี่นา” ซีเอลยักไหล่ พร้อมไอหมอกที่จางหาย “แต่กับเจ้าน่ะไม่ออมมือหรอกนะ”
“ชิ เล่นฟาดซะกระเด็นแบบนั้น ถ้าออมมือข้าก็ไม่ยอมอยู่เฉยหรอก”
“เดี๋ยวก่อน” ซีเอลรั้งข้าก่อนที่จะเดินตามหลังเจ้าเสือออกจากห้อง “ท่านจีเซลมีเรื่องจะพูดกับเจ้า”
เด็กชายตัวน้อยดิ้นไปดิ้นมาอย่างรำคาญเมื่อถูกสะกิด ก่อนจะลืมตาโพลงอย่างอดไม่ไหวกับความพยายามของผู้ปลุก ดวงตาสีครามสวยส่อประกายหงุดหงิด
“อะไร” จีเซลถามซีเอลตาปรือ ผมสีทองตัดสั้นชี้ฟูยุ่งเหยิงแลดูน่ารัก เด็กน้อยกอดผ้านวมผืนหนาที่ชายหนุ่มห่มให้คล้ายต้องการคลายความหนาว
“ท่านมีอะไรจะพูดกับเด็กใหม่ไม่ใช่หรือ” ซีเอลกล่าวเสียงอ่อนโยน แตกต่างจากที่แสดงออกกับโฟรเซนและข้าโดยสิ้นเชิง
เปลี่ยนหน้ากากไวสุด!
“หืม เสร็จแล้วเหรอ” เด็กน้อยขยี้ตางัวเงีย คงจะยังไม่ตื่นดีเท่าไรนัก “เอาเป็นว่ายินดีต้อนรับสู่สมาพันธ์นะเซอเซส”
กล่าวจบก็ล้มตัวลงนอนทัน
