ควัน ดวงตากลมโตหลับพริ้มและพลิกตัวหันหลังให้ข้า ซีเอลห่มผ้าให้อย่างรู้หน้าที่ แถมยังเดินไปหยิบหมอนมาให้เจ้านายหนุนเพิ่มอีก ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบางให้เด็กน้อย ก่อนจะหันมาแสยะยิ้มให้โฟรเซนภายในเสี้ยวนาที
“อย่างที่นายข้าพูด ยินดีต้อนรับ” ซีเอลเอ่ยทวน ก่อนจะเดินมาตบบ่าข้าอย่างให้กำลังใจ “ช่วยอยู่กับโฟรเซนให้นานที่สุดด้วยละ”
เอ๊ะ ฟังแปลกๆ อย่างไรชอบกล
“อย่าสอดน่าซีเอล”
“ข้าแค่เป็นห่วง เจ้าเสียใจมามากแล้ว” ซีเอลกล่าวอย่างไม่รู้สึกรู้สา ก่อนจะผลักหลังข้าให้ก้าวออกจากห้องไปหาโฟรเซนซึ่งยืนรออยู่ด้านนอก
“ราตรีสวัสดิ์”
ประตูถูกปิดลงอย่างนิ่มนวลแกมไล่ ถึงอย่างนั้น…คำพูดทิ้งท้ายของซีเอลสำคัญกว่า
‘อยู่กับโฟรเซนให้นานที่สุด’
‘เจ้าเสียใจมามากแล้ว’
คำพวกนี้…เป็นสาเหตุความเงียบของเจ้าเสือรึเปล่านะ เพราะหลังออกจากห้องจีเซล เจ้าเสือจอมพล่ามก็นิ่งเฉยอย่างน่าแปลก ให้ตายสิ ทำไมเจ้านายถึงอ่านความคิดพยัคฆ์เมฆาไม่ได้กันนะ ไม่ยุติธรรมเลย
“หยุดคิดเรื่องไร้สาระสักที” โฟรเซนเอ่ย ก่อนจะนิ่งไปอีกครั้ง ทำให้ข้ามั่นใจว่าสาเหตุนั้นต้องมาจากคำพูดของซีเอลแน่นอน
เกิดอะไรขึ้นนะ
“ขอเตือนครั้งสุดท้าย เลิกคิดเกี่ยวกับอดีตของข้าได้แล้ว”
โฟรเซนไม่เคยยื่นคำขาดกับข้าขนาดนี้มาก่อน ข้าตกใจจนอ้าปากกว้าง อยากจะแย้ง
