้องกัน ข้าก็คงเชื่อ
“นี่เจ้าโง่หรือบื้อกันแน่ เห็นขนาดนี้แล้วยังคิดอะไรทึ่มๆ อยู่ได้” เจ้าเสือมองด้วยสายตาเวทนา แต่พอข้าหันไปสบสายตาเป็นคำถาม มันกลับหลบหน้ากันซะงั้น
สงสัยยังเขินตัวเองที่หลุดพิรุธให้ข้าจับผิด
“เอ้า!” เฟนเซลโผล่หัวสีเงินออกจากกองขยะที่สุมด้วยกระดาษ ก่อนจะโยนก้อนกลมๆ อันเป็นปริศนาแก่หัวหน้าที่ยกมือรับยิ้มๆ และส่งต่อมาให้ข้าที่รับงงๆ
สิ่งนี้คือกระดาษที่โดนขยำนั่นเอง
ข้าพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะคลี่โดยไม่ให้ขาด และเมื่อทำสำเร็จ ข้าก็ได้เห็นตัวอักษรเรียงรายจนลายตา แต่ที่ชัดเจนที่สุดก็คงไม่พ้นตัวอักษรสีดำตัวหนาตรงกลางแผ่นกระดาษ
ใบตอบรับเข้าสู่สมาพันธ์ส่งสารแห่งสามภพ
เมื่อไล่สายตาลงมาจนสุดขอบกระดาษ ข้าก็พบที่ว่างสำหรับเซ็นชื่อ
“ข้าต้องเซ็นตรงนี้หรือขอรับ”
“ใช่น่ะสิ หรือเจ้าไม่อยากเซ็นกันล่ะ” ไม่ว่าเปล่า เจ้าเสือยังยกมือมาจิ้มขมับข้าดังจึกๆๆ ตั้งสามที สนุกมากไหมแกล้งเจ้านายหน้าเอ๋อเนี่ย อยากถามชะมัดแต่รู้ว่าเถียงสู้ไม่ได้ ข้าเลยกะเหยียบเท้ามันสักที แต่ดันพลาดเหยียบเศษกระดาษที่ปลิวว่อนตอนเฟนเซลคุ้ยกองขยะจนลื่นล้มหงายหลังซะงั้น
“โอ๊ย!”
เจ็บจี๊ดที่หลังแต่ปวดร้าวที่ใจ ความซวยไม่เคยลดลงสักนาที แต่ที่น่าโมโหคือ…เจ้าเสือ! มันอยู่ข้างข้าแท้ๆ ทำไมไม่ช่วย!!
“ข้านึกว่
