“หยุดทำไม” ข้าถามโฟรเซนเมื่อเดินนำอยู่ดีๆ ก็หยุดซะเฉยทั้งที่ยังไม่ถึงจุดหมาย
“ขอมือหน่อย”
ข้าหรี่ตาสงสัยเมื่อจู่ๆ เจ้าเสือก็แบมือมาข้างหน้าอย่างรอให้ข้าวางมือลงไป แต่เรื่องอะไรจะยอมทำตามง่ายๆ กันล่ะ ข้าเป็นเจ้านายนะไม่ใช่สัตว์เลี้ยง!
“บอกว่าขอมือไง” โฟรเซนย้ำเสียงดุ แต่ข้าเดินแทรกนำทางไม่สนใจ แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน
“เอ๊ะ! เจ้านี่คิดแต่อยากให้ข้าเป็นตัวร้ายอยู่เรื่อย เอามือมา!!” โฟรเซนกระชากเสียกึ่งคำรามของสัตว์ป่า ข้าสะดุ้งโหยง เผลอตัวจนทำให้หมอนี่คว้าแขนไปได้สำเร็จ ก่อนจะใช้มืออีกข้างคว้ามือข้าไปบีบแรงๆ
“อ๊าก! เจ็บนะเว้ย” ข้าร้องเสียงหลง เจ้าบ้านี่ไม่ออมแรงกันเลย แต่เดี๋ยวก่อน…ความรู้สึกเจ็บๆ แสบๆ บริเวณหลังมือแถมรอยขีดแดงนั่น…เลือดนี่นา!
ข้าบาดเจ็บตอนไหนเนี่ย
“ตอนที่ความซวยกำเริบยังไงล่ะ” โฟรเซนว่าพลางเปลี่ยนจากบีบเป็นทาบหลังมือบนแผลขีดยาวเหมือนขูดบางสิ่งจนเลือดไหลซึม ข้าไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ามีแผล สงสัยจะเป็นตอนที่โฟรเซนผลักละมั้ง ก็ตอนนั้นตกใจจนสติไม่อยู่กับตัวเลยนี่นา ปัดมือไปโดนอะไรบ้างคงไม่รู้สึกหรอก
วาบ…
แสงทองปรากฏจางๆ ก่อนจะหายไปพร้อมหลังมือที่เหลือเพียงรอยแดงแต่ไร้เลือด โฟรเซนปล่อยมือข้าแล้วเดินนำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ขอบใจนะ
