าตรีก็หาเรื่องแกล้งกันได้ เพราะจากชื่อคงรู้กันว่าให้บริการเฉพาะช่วงกลางคืนเท่านั้น แต่ตอนนี้แสงแดดแยงตาข้าจนแทบบอด เลยต้องหาอะไรทำฆ่าเวลาก่อน
เมื่อได้กลิ่นหอมโชยจากร้านอาหารข้างทาง ข้าก็มีจุดหมายในใจ
แต่…เอ่อ…เจ้าเสือต้องกินอะไรรึเปล่าหว่า
‘ข้าดำรงได้ด้วยพลังเวทของเจ้านาย หรือก็คือ…กินเจ้า’
ขนลุกพรึ่บทันควัน กินอะไรช่วยพูดให้ชัดหน่อยเจ้าเสือ กินพลังเวทข้าไม่ใช่กินข้า!
‘พวกอาหารเป็นได้เพียงพลังงานสำรองเท่านั้น ไม่ช่วยให้อิ่มท้องแต่บรรเทาความหิวโหยได้บ้าง เพราะพลังเวทของเจ้านายช่วยเติมเต็มพยัคฆ์เมฆาได้ดีที่สุด’
ย้ำจริงย้ำจังเหมือนอยากจะจับข้าหม่ำให้จบเรื่องจบราว โทษทีแล้วกันที่พลังเวทข้าน้อย ไม่เพียงพอกระทั่งให้เจ้าเสือออกมาเดินเล่นนอกตราพันธะด้วยซ้ำ แต่ในเมื่อประหยัดค่าอาหารไปได้ข้าก็โล่งใจ เพราะเงินติดตัวมีไม่มากตามประสาครึ่งเทพยาจกที่ทำงานที่ไหนก็โดนไล่ออกจากความซวย
ดูรูปร่างข้าซะก่อน อายุสิบแปดแต่ตัวเล็กผอมแบบขาดสารอาหารสุดๆ บ่งบอกความอดอยากและลำบาก ถ้าต้องเลี้ยงอีกชีวิตข้าไม่ไหวแน่
‘ระวัง!!’
เสียงร้องเตือนของเจ้าเสือที่คงสังเกตเห็นอะไรบางอย่างดังกังวาน เพราะไม่ชินอยู่แล้วที่มีคนพล่ามไม่หยุดในหัว ข้าเลยมึนงงยืนหน้าอ๊องอยู่อย่างนั้น พลันร่างเล็กๆ ของ
