ทำเป็นไม่ได้ยินเสียงประชดเชิงล้อเลียนของโฟรเซน
“ขอบคุณมากนะ” ข้ากล่าวกับเด็กชายตัวน้อยที่วิ่งเร็วเหลือร้าย เขาอายุราวๆ เจ็ดถึงแปดขวบ เสื้อผ้าสกปรกมอมแมม ผมสีน้ำตาลยาวมัดด้วยผ้าขาดๆ ให้ดูไม่รุงรัง หากจับอาบน้ำแต่งตัวดีๆ คงน่ารักไม่ต่างจากตุ๊กตา
“เป็นความผิดข้าเองขอรับ” เด็กชายทำสีหน้ารู้สึกผิดจนข้าอดเอ็นดูไม่ได้ นั่งคุกเข่าลงให้สายตาสบประสานในระดับเดียวกัน ก่อนจะลูบหัวเขาเบาๆ
“เมื่อกี้รีบร้อนหนีอะไรหรือ ข้าพอช่วยได้ไหม”
เด็กชายค่อยๆ ล้วงหยิบสิ่งของบางอย่างจากเสื้อของตนเอง
เป็นดอกไม้ดอกหนึ่ง…สีชมพูหวาน ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ
“ความจริงข้าอยากให้สิ่งนี้กับเดล่า แต่…ช่างมันเถอะ ข้าให้พี่ชายแล้วกัน”
ข้าไม่รับ เพราะรู้ว่าเจ้าของดอกไม้นี้ไม่ใช่ข้า
‘ก็นับว่ามีหัวคิด’
“หากเจ้าเงียบไปก็ไม่มีใครด่าว่าเป็นใบ้หรอกนะ” ข้าตำหนิเจ้าเสืออย่างอดไม่ได้ แต่ก็ต้องชะงักแล้วรีบขอโทษขอโพยเด็กชายตัวน้อยตรงหน้าทันที เพราะเกิดการเข้าใจผิด
‘หึ เมื่อกี้ข้าคงฟั่นเฟือนไปเองที่นึกว่าเจ้าจะมีไหวพริบเหมือนคนทั่วไป’
ข้ากัดฟันพลางก่นด่าในใจ หน็อย…ไอ้เสือบ้า อย่าคิดว่าด่าข้าฝ่ายเดียวแล้วจะยอมง่ายๆ นะ
‘เจ้าจะทำอะไรได้’
ข้าก็จะ…ก็จะ…ชิ ทำวันนี้ไม่ได้ งั้นยกยอดไปวันอื่นสิ!
ข้าพยักหน้าเพื่อสร้างความมั่นใ
