จให้ตัวเองก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับเด็กชายโดยเมินเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเจ้าเสือ
“ข้าชื่อเซอเซส เจ้าล่ะ”
“อาดีส”
“อาดีส…เจ้าเล่าเรื่องเด็กสาวผู้จะเป็นเจ้าของดอกไม้นี้ได้ไหม ข้าอาจจะช่วยเจ้าได้นะ”
คงเพราะอัดอั้นอยู่นานแล้ว ข้ากระตุ้นนิดหน่อยเด็กชายก็รีบโพล่งทันที
“เดล่าเป็นเพื่อนของข้าเอง แต่วันนี้นางจะย้ายไปต่างเมือง ข้าจึงอยากให้ดอกไม้นี้ ดอกไม้ที่นางอยากได้มานานซึ่งงอกบนยอดผาเท่านั้น ข้าพยายามนานมากกว่าจะได้มาครอบครอง แต่ว่า…” เด็กชายมองดอกไม้ในมือน้ำตาคลอ “ไปตอนนี้คงไม่ทันเสียแล้ว”
ฉึก!!
เปรียบเสมือนเข็มพันเล่มทิ่มแทงตัวข้าจนพรุน เพราะนอกจากวันนี้ข้าจะพังสถานที่ทำมาหากินและการเดินทางแล้ว ยังขัดขวางความรักของเด็กตรงหน้าด้วย
ไม่ช่วยไม่ได้แล้ว!!
“หากไม่รังเกียจ ข้าช่วยส่งดอกไม้ให้เดล่าดีหรือไม่” ข้ายิ้มปลอบอาดีส ก่อนจะยื่นมือรอรับดอกไม้สีชมพูจากเด็กชายตัวน้อย “เห็นเหมือนไม่ได้เรื่องแบบนี้ แต่ข้าเป็นถึงว่าที่นักส่งสารผู้เกรียงไกรเชียวนะ”
‘หึ ไอ้กำมะลอหลอกเด็ก’
เชอะ ข้าก็กำลังจะไปรับตำแหน่งว่าที่ผู้ส่งสารแห่งสามภพจริงๆ นี่
‘อย่าคิดว่าง่ายปานนั้น เจ้าซื่อบื้อ’
ข้าตัดสินใจทำหูทวนลมกับคำกล่าวของโฟรเซน ไม่ด่าสักประโยคไม่ได้หรือไง รู้หรอกน่าว่าทำพันธสัญญากับข้าด
