้วยความจำเป็นและจำใจ แต่ไม่เห็นต้องกระแนะกระแหนตลอดเวลาเลยนี่น่า
‘เจ้า…’
“คือ…” คำพูดของเจ้าเสือถูกขัดด้วยท่าทางลังเลของอาดีส แน่นอนว่าข้าให้ความสนใจกับเด็กน้อยกว่าเสือตัวไม่น้อย “ถ้าเป็นไปได้ ข้าอยากให้ดอกไม้เดล่าด้วยตัวเองน่ะขอรับ”
แป่ว…
ข้าโดนปฏิเสธสินะ แต่ไม่เป็นไร ในเมื่อข้ารับปากจะส่งดอกไม้ให้แล้ว พ่วงเด็กสักคนจะเป็นไร
“งั้นข้ารับส่งอาดีสไปให้ถึงมือเดล่าดีไหม” ข้ายิ้มเป็นมิตร พยายามไม่ให้ดูเหมือนมิจฉาชีพหลอกเด็กไปขาย
“แต่ข้าไม่มีเงิน”
“ข้าไม่เอาเงินหรอกน่า บอกแล้วไงว่าแทนคำขอบคุณที่เจ้าช่วยข้าหนีเมื่อกี้ และถือซะว่าไถ่โทษที่ทำให้เจ้าเกือบไม่ได้เจอเดล่าแล้วกัน” ข้ายืดตัวตรงเพื่อคลายความเมื่อยล้าจากการนั่งคุกเข่าเป็นเวลานาน ก่อนยื่นมือไประดับเดียวกับดวงตาสีนิลของเด็กชาย
“ว่ายังไงล่ะเด็กน้อย”
“ตกลง”
อาดีสยอมจับมือข้าจนได้ ดีใจจัง ในแดนเทพไม่เคยมีใครเชื่อใจข้าสักคน พอเป็นลูกครึ่งแถมความซวยติดตัวก็มักโดนหาว่าเป็นตัวประหลาดที่ถูกสาป
ข้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ปลื้มปริ่มใจ ก่อนจะเพิ่งตระหนักได้ว่า…
“แล้วพวกเราจะไปหาเดล่ายังไงล่ะ”
ใช่ พวกเราจะไปกันยังไงล่ะ ข้ายังไม่รู้วิธีหายตัวแวบๆ ของผู้ส่งสารแห่งสามภพเลยนี่นา!!
‘หึ ตาข้าออกโรงแล้วสินะ’
แสงสว่างสีท
