ปัง!
กระสุนสีเงินพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูงในวิถีตรง ทะลุผ่านกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกตั้งเป็นเป้าหมายไว้อย่างเหมาะเจาะ
ทว่า…ถึงแม้กระดาษจะเป็นภาพของชายหนุ่มที่มีผมสีดำยาวรวบมัดเรียบร้อยตัดกับดวงตาสีอเมทิสต์ดูลึกลับจะถูกยิง แต่รอยกระสุนเล็กเท่ารูมดก็เบนออกจากรอยยิ้มแสยะแสนน่ากลัวของชายผู้นี้ไปไกลโข
ความเงียบกริบปรากฏก่อนจะมีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังแทนที่
“ฮ่าๆๆ เจ้าฝึกประสาอะไร ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ยังยิงไม่โดนแม้แต่ปลายผม”
ข้ากำปืนแน่นอย่างเจ็บใจเพราะไม่อาจโต้เถียงถ้อยคำแทงใจของโฟรเซน ก่อนจะเงยหน้ามองภาพฮาเวสเตอร์ ศัตรูคู่แค้นที่ถูกหมายหัวเป็นบุคคลอันตรายหมายเลขหนึ่งของสมาพันธ์ส่งสารแห่งสามภพ เพราะรอยกระสุนกระจายตัวตรงพื้นที่ว่างด้านข้างใบหน้ายิ้มแสยะอย่างน่าอัศจรรย์
“ข้าว่าข้าก็มีพรสวรรค์นะ”
“ใช่ พรสวรรค์ในการยิงไม่โดนคน โดนแต่ความว่างเปล่า!”
เอาเถอะ ถึงกระสุนจะแรง เร็ว และมีพลังทำลายล้างมากขนาดไหน ก็คงไม่สู้ถ้อยคำแทงใจของเจ้าเสือ
เพราะเสียงหัวเราะของมันยังไม่หยุด
“เจ้าควรจะให้กำลังใจข้า ไม่ใช่ตอกย้ำซ้ำเติมข้าสิ!” ข้าถลึงตาข่มขู่ แน่นอนว่าไม่น่ากลัวสักนิด
“ข้าเพียงอยากให้เจ้ารู้จักความโหดร้ายของโลกใบนี้” โฟรเซนส่ายหน้าอย่างเวทนาสงสาร เมื่อมันยกมือขึ้นม
