า ข้าก็รีบกุมหน้าผากแล้วผงะถอยหลังทันที
เพราะเจ้าแมวตัวโตชอบดีดหน้าผากเจ้านายเป็นที่สุด!
ตอนเช้าด่าเจ้าโง่ ตอนบ่ายด่าเจ้าบื้อ ตอนเย็นด่าเจ้าต๊อง ตอนก่อนนอนด่าเจ้าเซ่อ
ข้าถูกมันกลั่นแกล้งรังแกทั้งร่างกายและจิตใจจนช้ำในหมดแล้ว!
“ขยันสำออยจังนะ เซ่อซวย”
เจ้าเสือเปลี่ยนจากทำท่าดีดหน้าผากเป็นกดหัวข้าแล้วขยี้แรงๆ จนผมกระเซิง
“ข้าชื่อเซอเซส!”
เตี้ยกว่าแล้วไง ข้ากระโจนใส่แล้วเอื้อมมือไปกระชากผมสีทองยาวของมันแรงๆ ได้เหมือนกัน!
จากนั้นพวกเราก็ตีกันตุบตับ
…อืม นับเป็นความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกันดี
พวกเรากลายเป็นคู่ผูกพันธะได้ยังไงน่ะหรือ ต้องเล่ายาวเชียวละ เพราะจุดเริ่มต้นมาจากตัวข้า ครึ่งเทพแสนซวยที่เกิดมาแล้วถูกทิ้งอยู่ใต้ต้นไม้สุดซวยขดเป็นข้อความภาษาเทพอ่านได้ใจความสั้นๆ ว่า ‘ซวย’ ไงล่ะ!
เทพทั่วไปจะมีเรือนผมและดวงตาสีเงินบ่งบอกเชื้อสายบริสุทธิ์ แต่ข้ากลับมีผมสีดำแซมเงินระต้นคอชี้ยุ่งๆ ตามทิศทางลม กับดวงตาสีดำสนิท เพราะเหตุนี้เองจึงมักถูกรังเกียจจากเทพด้วยกัน และเมื่อรวมกับความซวยซึ่งติดตัวตั้งแต่กำเนิดด้วยแล้ว…ส่งผลให้ข้าตกงานถึงสามร้อยเก้าสิบแปดงาน
วันหนึ่ง เอ่อ…วันที่ข้าตกงานนั่นแหละ ข้าก็พบกับฉากต่อสู้ดุเดือดและเสือเขี้ยวดาบที่กำลังโดนฆ่าจนกระตุ้นต่อมรักสัตว์ เผลอเสน
