บ” ข้าตอบอย่างให้กำลังใจตัวเองและผู้ถาม
“ให้ถูกคือยังยิงได้ดีจนภาพเป้าหมายอย่างฮาเวสเตอร์ไม่มีส่วนไหนบุบสลายต่างหาก อย่าคาดหวังกับหมอนี่เลยเพลโธรัส เจ้านายของข้าอ่อนแอปวกเปียกยิ่งกว่ากระดาษเปียกน้ำ ฝึกยังไงก็ไม่เก่งขึ้นหรอก เฮ้อ ในเมื่อเป็นแบบนี้ข้าคงต้องจำใจปกป้องไปเรื่อยๆ ละนะ” เจ้าเสือแสร้งถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม แล้วจิ้มสั่งอาหารจนเต็มโต๊ะ กลิ่นหอมกรุ่นกระตุ้นกระเพาะทำให้ข้าชั่งใจระหว่างคุยกับพี่เพลต่อดี หรือหันไปตีกับมันเพื่อแย่งของกินดี
‘ตะกละ เห็นแก่กิน’
แล้วใครกันล่ะที่ชอบสั่งอาหารมาเยอะๆ ยั่วน้ำลายข้าอยู่เรื่อย!
“ไม่เป็นไรหรอกเซอเซสคุง” พี่เพลจับบ่าข้าที่สมาธิหันเหไปทางโฟรเซนด้วยสายตาปลอบโยน “ข้าเชื่อว่าเซอเซสคุงจะต้องใช้ปืนได้ดีในอนาคตอันใกล้อย่างแน่นอน”
“ขอบคุณขอรับ พี่เพล”
ข้ามองรุ่นพี่ด้วยความซาบซึ้ง ก่อนจะรีบวิ่งไปนั่งข้างๆ โฟรเซนเพื่อแย่งอาหารมายัดเข้าปาก
“เจ้านี่นะ ชอบแย่งข้ากินอยู่เรื่อย”
“พยัคฆ์เมฆาดำรงได้ด้วยพลังเวทเจ้านาย ไม่จำเป็นต้องกินอาหารสักหน่อย ฉะนั้นเจ้าต้องขยันขุนข้าสิ!”
“แล้วที่ทำอยู่นี่ไม่ใช่รึไง”
