รู้เป็นอะไร…ชอบประลองฝีมือกันอยู่เรื่อย!
หลังเลือกที่นั่งห่างจากจีเซลกับซีเอลอยู่ไกลโข และห่างจากพี่ซัฟเฟอร์กับพี่เพลอยู่หลายช่วงตัว ข้าก็ดื่มด่ำกับอาหารแสนอร่อยอีกครั้งตามประสาครึ่งเทพผู้เลี้ยงง่ายกินง่าย เพราะข้าไม่มีของที่ไม่ชอบเลย ข้ากินได้ทุกอย่าง!
“ใช่เรื่องที่น่าภูมิใจรึไง” เจ้าเสือกลอกตาอย่างเวทนาเจ้านายที่ฝีมือต่อสู้ไม่ได้ดี ฝีมือยิงปืนก็ไม่ได้เรื่อง แต่มือกลับกดสั่งคัพเค้กรสบลูเบอร์รี่ที่มันเคยบอกว่าอร่อยมากและอยากให้ข้าชิมสักครั้ง ดูสิ เจ้าแมวตัวโตของข้าเป็นเสือซึนเดเระ!
“ข้าสั่งมาให้ตัวเองกิน ไม่ได้สั่งให้เจ้า!”
ข้ายิ้มกว้างให้มัน เพราะมองยังไงจำนวนคัพเค้กกว่าสิบชิ้นเจ้าเสือก็กินคนเดียวไม่หมดหรอก
“เลิกทำหน้าติงต๊องได้แล้ว”
โดนดีดหน้าผากซะงั้น เฮ้อ ครึ่งเทพแสนซวยต้องรับมือความปากไม่ตรงกับใจของมันไม่ง่ายเลย
ขณะที่พวกเราจดจ่อกับคัพเค้กบลูเบอร์รี่ สมาชิกแต่ละคนก็เริ่มแยกย้าย ลืมบอกไป สมาชิกในสมาพันธ์มีทั้งหมดเจ็ดคน (ไม่นับเหล่าพยัคฆ์เมฆา) แต่ในจำนวนนั้นมีแค่ไม่กี่คนที่จะมาห้องอาหาร
สี่ในเจ็ดคือพี่เพล ซัทเซน จีเซล และตัวข้านั่นเอง
ที่เหลืออีกสามคนคือคาร์ท หรือชื่อเต็มคือคาเทลเรียส บุคคลเพียงหนึ่งเดียวในสมาพันธ์ที่ไร้พยัคฆ์เมฆา คาร์ทมักประจำอยู่ในห้องพยาบา
