ครม!
ข้าสะดุ้งตื่นจากภวังค์แล้วหันมองตามเสียงทันที ภาพที่เห็นคือโฟรเซนกำลังโดนชายหนุ่มในชุดหมีตบจนหน้าทิ่ม เฮ้ย หมอนี่วิ่งไปหาเรื่องตั้งแต่เมื่อไร สมน้ำหน้า!
“มันต่างหากที่วิ่งมาหาเรื่องข้า” เจ้าเสือโวยวายเรียกร้องความเป็นธรรม ซึ่งก็พูดถูก เพราะถึงจะลุกจากเก้าอี้แต่ปากมันยังเคี้ยวคัพเค้กอยู่เลย แน่นอนว่าข้าไม่เข้าข้าง ปรบมือเชียร์ซีเอลให้ตบซ้ำหนักๆ ด้วยซ้ำ มันชอบกลั่นแกล้งรังแกข้าเป็นประจำ เอาคืนก็ทำไม่ได้เพราะตัวเล็กกว่าและสู้แรงไม่ได้ อย่างมากก็ดึงผมแล้วทุบๆ ตามตัว แต่หน้าโฟรเซนหนาขนาดไหนหนังของมันก็หนามากเท่านั้น ไม่เคยสะทกสะท้านแถมชอบหิ้วข้าจับเหวี่ยงไปมาด้วยรอยยิ้มชอบใจ
“เจ้าได้สิทธิ์นั้น”
โฟรเซนที่อ่านใจได้ช้อนมือใต้รักแร้ข้าแล้วหิ้วขึ้นจากเก้าอี้ทันที เฮ้ย ซีเอลตบมันแล้วข้าเกี่ยวอะไรด้วย!
“สมน้ำหน้า ฮ่าฮ่าฮ่า”
โฟรเซนมีความสุขมากที่เห็นข้าดิ้นปัดๆ แบบพยายามจะเอื้อมไปหยิบจานขนมแต่ไม่ถึง คนกำลังหิวเล่นพิเรนทร์เพื่ออะไร เดี๋ยวก็หันไปกินหัวมันเลยนี่
“หยุดหยอกเจ้านายก่อนเถอะ หัวหน้าให้มาตามพวกเจ้าน่ะ”
ซีเอลผู้ตบก่อนตามแสยะยิ้มเล็กน้อย ช่างแตกต่างเวลาอยู่กับจีเซลโดยสิ้นเชิง สมแล้วที่ได้ฉายาว่าพยัคฆ์สองหน้า ต่อหน้าเจ้านายนอบน้อมเอาใจ ลับหลังอีกฝ่ายกลายเป็นพ
