วกบ้าการต่อสู้พอๆ กับโฟรเซน
“วันหลังข้าค่อยมาคิดบัญชีกับเจ้า” เจ้าเสือหันไปคาดโทษอีกฝ่ายโดยที่ยังไม่ปล่อยข้าลง ช่วยเล่นงานให้ถูกคนได้หรือไม่ ข้าหิวนะ ข้าจะกิน ข้าจะกินน!
“อยากลิ้มรสความพ่ายแพ้ก็มาสิ ข้าพร้อมทุกเมื่อ” ซีเอลกล่าวก่อนจะหายไปยืนเคียงข้างจีเซลภายในพริบตาด้วยเวทข้ามมิติที่ใช้ได้เพียงเหล่าพยัคฆ์เมฆาเท่านั้น นี่คือความสามารถของพยัคฆ์เมฆาทุกตนที่หลายคนต่างอิจฉา
เพราะแค่มีพิกัดของสถานที่นั้นๆ พยัคฆ์เมฆาสามารถไปได้ทุกที่
ไม่ต้องผ่านแดนเชื่อมต่อ ไม่ติดเงื่อนไขการใช้เหมือนเวทประตูมิติ
แต่อย่างหนึ่งที่ข้าไม่ชอบก็คือ…
“ไปกันเถอะ” โฟรเซนปล่อยข้าลงจนได้ ก่อนจะเอื้อมมือหยิบจานอาหารที่ยังไม่ทันได้กินเพราะโดนคัพเค้กบลูเบอร์รี่ล่อตาล่อใจแล้วคว้าต้นแขนข้า ฉับพลันรอบด้านถูกครอบคลุมด้วยความมืดทะมึน พร้อมความกดดันของอากาศที่แทบไม่มีอากาศให้หายใจ สอดแทรกด้วยความมึนเกินบรรยายจนแทบอ้วก ราวอยู่ในกล่องเล็กๆ แล้วถูกเหวี่ยงไปรอบๆ อย่างไรอย่างนั้น
ตุบ…
และข้ากับเจ้าเสือก็อยู่หน้าห้องของท่านกลาเซียส
คงไม่ต้องบอกใช่ไหมล่ะว่าเมื่อครู่คืออะไร หากไม่ใช่เวทข้ามมิติของพยัคฆ์เมฆา!
“เอ้า” เจ้าเสือยื่นจานอาหารมาตรงหน้าข้า กลิ่นหอมช่วยให้ความวิงเวียนบรรเทาลงมาก ข้ารีบสวาปามทันทีตามประสาครึ่งเทพเห็น
