่หลินซือหานมองมานั้นผิดปกติ…
ยิ่งกว่านั้น กลิ่นอายน่าสะพรกลัวจากร่างของเธอ ทำให้หวังฮ่าวใจเต้นแรง
ทันใดนั้น หวังฮ่าวหันหลังทันที ไม่ว่ายังไง คนที่สู้ไม่ได้ในตอนนี้ หนีไปก่อนดีกว่า
ถึงขาจะขาวนวลเนียนน่าสัมผัส แต่ฉันเป็นคนที่มีเจตจำนงแน่วแน่…
“หยุด!”
หวังฮ่าวเพิ่งหันหลัง ก็ได้ยินเสียงใสกังวานดังขึ้น
เฉินโซ่วที่อยู่ข้าง ๆ งงเป็นไก่ตาแตก หยุด? ฉันไม่ได้ขยับเลย…
เฉินโซ่วหันมองข้าง ๆ เห็นหวังฮ่าวกำลังจะวิ่งหนี
ซี้ด… ที่แท้หลินซือหานมองหวังฮ่าว… หัวใจของเฉินโซ่วว่างเปล่า รู้สึกเหมือนจะรักใครไม่ลงอีกต่อไป…
หวังฮ่าวได้ยินเสียงนั้น รีบวิ่งทันที หยุดอะไรกัน เธอบอกให้หยุดฉันจะหยุดงั้นหรือ ไม่มีทาง…
ยิ่งกว่านั้น เธอเพิ่งเอาชนะเย่ซี่ ปรมาจารย์ขั้นสี่ได้
ถ้าเธอคิดใช้กำลังกับฉัน… ไม่ได้การ… ฉันชอบเป็นฝ่ายรุก ไม่ใช่ฝ่ายรับ…
หวังฮ่าวใช้ 【ก้าวสวรรค์เสรี】 ระดับ A หายวับไปจากลานประลองราวควัน
ทิ้งไว้เพียงสายตางุนงงของหลินซือหาน
ใบหน้าหลินซือหานแดงระเรื่อ หน้าอกอวบอิ่มสั่นไหวเล็กน้อย
น่ารังเกียจ… เจ้านี่…
เมื่อครู่หลินซือหานสัมผัสได้ถึงกลิ่นที่คุ้นเคยจากตัวหวังฮ่าว อยากจะสอบถามให้แน่ชัด…
ไม่คาดคิดว่าเจ้านี่จะหนีไปเลย
หนีจากเงื้อมมือฉันไม่ได้หรอก…
หวังฮ่าวใช่ไหม ฉันจำนายไว้แล้ว…
…
ตอนนี้หวังฮ่าวออกจากวิทยาลัยไปแล้ว
หลินซือหานน่ากลัวเกินไป อย่าไปยุ่งกับเธอจะดีกว่า
ยิ่งกว่านั้น เย่ซี่เป็นถึงปรมาจารย์ขั้นสี่