ต่อไปเจอต้องหลบให้ไกล
“ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด!!!”
ขณะที่หวังฮ่าวกำลังจะกลับที่พัก เสียงแจ้งเตือนจากเครื่องปลายทางดังขึ้น
หวังฮ่าวเปิดเครื่องปลายทางดู
เป็นข้อความจากกวนเฉิง?
ที่แท้กวนเฉิงให้หวังฮ่าวมาที่สำนักงานใหญ่ของสมาคมเทียนอู่
หวังฮ่าวเปลี่ยนทิศทาง มุ่งหน้าไปยังสำนักงานใหญ่ของสมาคมเทียนอู่ทันที
…
สำนักงานใหญ่ของสมาคมเทียนอู่
ในห้องที่ตกแต่งเรียบง่าย
หวังฮ่าวเข้ามาในห้อง เห็นกวนเฉิงกำลังถือเอกสาร ตรวจดูอย่างละเอียด
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หวังฮ่าวมาสมาคมเทียนอู่ เขานั่งลงข้าง ๆ หยิบถ้วยชาบนโต๊ะมาดื่มอย่างสบายใจ
“หวังฮ่าว เจ้าถึงขั้นปรมาจารย์แล้วหรือ?” กวนเฉิงสัมผัสได้ถึงการมาถึงของหวังฮ่าว วางเอกสารลง ถามด้วยสีหน้าซับซ้อน
หวังฮ่าวพยักหน้า “ใช่ เพิ่งทะลวงเมื่อไม่กี่วันก่อน!”
กวนเฉิงหน้าเปลี่ยนสีไปมา…
“ท่านกวนเฉิง มีอะไรผิดปกติหรือ?” หวังฮ่าวเห็นสีหน้ากวนเฉิงผิดปกติ ถามต่อ
กวนเฉิงถอนหายใจลึก “เจ้าเพิ่งทะลวงตอนนี้อาจไม่ใช่เรื่องดี!”
ดวงตาหวังฮ่าวหดลง อะไรกัน… ทะลวงแล้วกลับไม่ดี?
“เมื่อไม่กี่วันก่อน รองประธานสหพันธ์วิถียุทธเรียกประชุมฉุกเฉิน…” กวนเฉิงกล่าวต่อ
กวนเฉิงเล่าเนื้อหาการประชุมให้หวังฮ่าวฟัง
ซากโบราณ!!!
หวังฮ่าวตาเป็นประกาย ที่แท้เป็นซากโบราณ
ข้างในต้องมีของดีมากมาย…
“ปรมาจารย์ของสมาคมเทียนอู่ส่วนใหญ่กำลังรบอยู่ในส่วนลึกของสมรภูมิสัตว์อสูรและมาร… ดังนั้น…” กวนเฉิงกล่าวต่อ
ที่แท้ ซากโบ
