บทที่ 117 ก้าวเข้าไป
หลังจากสูดหายใจลึก หวังฮ่าวก้าวเข้าสู่ป่ามารใจทันที
นักรบที่ขอบป่าต่างตกตะลึงเมื่อเห็นหวังฮ่าวก้าวเข้าไป
“เด็กใหม่นั่นเข้าไปในป่ามารใจจริง ๆ… นี่…”
“เจ้าพูดอะไร เรียกเด็กใหม่ได้ยังไง นั่นคือความภาคภูมิใจของเผ่ามนุษย์…”
“ใช่ ๆ พูดไม่ดีอย่าพูดเลย เมื่อกี้ฉันบอกแล้วว่าเขาไม่ธรรมดา ต้องเข้าไปในป่ามารใจได้แน่…”
“ใช่ ฉันก็คิดแบบนั้น…”
…
ชายหนุ่มที่ขอบป่าฟังคำพูดรอบ ๆ มุมปากกระตุก รู้สึกดูถูกในใจ
คนพวกนี้ น่าขำจริง ๆ เมื่อกี้ยังไม่พูดแบบนี้เลย…
แต่คนนี้เก่งจริง ๆ หยุดชะงักแค่ตอนใกล้ถึงทางเข้า
ที่เหลือเดินลื่นไหล ไม่มีสะดุดเลย
คนอื่นเข้าใกล้ยังยากเลย เทียบกับหมอนี่ไม่ได้
นี่ต้องเป็นอัจฉริยะระดับสุดยอด
…
หวังฮ่าวไม่รู้ความคิดของคนข้างนอก
วินาทีที่ก้าวเข้าสู่ป่ามารใจ หวังฮ่าวรู้สึกถึงความกดดันมหาศาลจากทุกทิศ
กลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันพุ่งเข้าสู่สมองหวังฮ่าวจากทุกมุม
【เคล็ดหลอมวิญญาณดารา】ในร่างหวังฮ่าวทำงานเต็มที่
ดวงดาราในสมองปล่อยพลังจิตอันอบอุ่น บำรุงสมองของหวังฮ่าว
สมองของหวังฮ่าวค่อย ๆ กระจ่างขึ้น
พลังหยวนสีเขียวอ่อนจาก【เคล็ดสร้างพลังไม้เขียว】ไหลเวียนในร่าง ปกป้องหวังฮ่าวแน่นหนา
ครึ่งวันต่อมา หวังฮ่าวปรับตัวเข้ากับกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันอันบ้าคลั่งในป่าได้
สมองยังคงถูกกระแทกอย่างหนักหน่วงอยู่ตลอดเวลา
ไม่แปลกที่ป่ามารใจจะบุกยากขนาดนี้
หวังฮ่าวนึกถึงข้อมูลที่หามา อัจฉริยะในรา
