ยชื่ออัจฉริยะหลายคนยังก้าวหน้าได้ยากที่นี่
มีเพียงอัจฉริยะที่มีจิตวิถียุทธแข็งแกร่งสุดขีดเท่านั้นที่เดินในนี้ได้อย่างสบาย
หวังฮ่าวสงบใจ เก็บความคิด เดินช้า ๆ ไปข้างหน้า
ภาพที่เห็นคือป่ากว้างใหญ่
รอบ ๆ มีดอกมารมายามากมาย ปล่อยกลิ่นอายล่อลวง
ถ้าไม่ใช่เพราะที่นี่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันและการกระแทกจิตใจ คงเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สวยงาม
“ดวงตาแห่งวิญญาณ!!!”
หวังฮ่าวค่อย ๆ ใช้ดวงตาแห่งวิญญาณ
แสงสีม่วงวูบวาบในดวงตาของหวังฮ่าว
ภาพในระยะไกลของป่ามารใจปรากฏในสายตา
ในระยะไกล มีเงาคนจำนวนมาก เดินช้า ๆ ไปยังอีกด้านของป่ามารใจ
บางคนหยุดนิ่ง ถูกปราณมารมายาห่อหุ้มแน่น
วิชากล้องส่องทางไกลนี่ใช้ได้อยู่นะ หวังฮ่าวมองภาพไกล ๆ คิดในใจ
ที่นี่พลังจิตถูกจำกัดมาก แต่ดวงตาแห่งวิญญาณกลับมองเห็นภาพไกลได้
ได้เวลาไปหาหลินเฉิงแล้ว ระบบของฉันอยากได้ของแล้ว…
หวังฮ่าวก้าวไปยังอีกด้านของป่ามารใจ
ทุกก้าว หวังฮ่าวรู้สึกถึงแรงกดดันหนักหน่วง
ทั้งร่างกายและจิตใจ
การกระแทกจิตใจอันบ้าคลั่งพุ่งเข้าใส่หวังฮ่าวอย่างต่อเนื่อง
แค่นี้หรือ? หวังฮ่าวเดินหน้าต่อไป พึมพำในใจ
ความเจ็บปวดนี้เทียบกับการฝึก【เคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บ】ไม่ได้เลย
แต่ความเจ็บปวดทั้งสองแบบนี้ต่างกัน การฝึก【เคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บ】เจ็บปวดที่ร่างกาย ปราณยมโลกที่ไหลผ่านร่างกายเหมือนถูกมีดกรีด
ส่วนปราณมารมายานี้กระทบจิตใจ
แรงกดดันจิตใจมหาศาล ทำให้ต้องใช้สมา
