ธิอย่างเต็มที่
และกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันในสมรภูมิสัตว์อสูรและมารนี้เหมือนถูกขยายถึงขีดสุดที่นี่
ราวกับมีใบมีดลมตัดร่างกายของหวังฮ่าว
ความเจ็บปวดที่มองไม่เห็นแต่รุนแรง
ร่างกายของหวังฮ่าวสั่นเล็กน้อย แต่ยังคงเดินหน้าต่อไปอย่างมั่นคง
ค่อย ๆ แซงหน้านักรบที่อยู่ในป่ามารใจก่อนหน้า
“พี่น้อง ระวังหน่อย ป่ามารใจยิ่งลึกยิ่งอันตราย ปราณมารมายาจะรุนแรงขึ้น ควรค่อย ๆ เดิน ปรับตัวทีละนิด!” เสียงทุ้มดังจากด้านข้าง
หวังฮ่าวหันไปมอง เห็นชายหนวดเคราหนาที่ยังมีเหงื่อบนหน้าผาก
ร่างกายของเขาสั่นสะเทือนจากปราณมารมายาและกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟัน
“ขอบคุณที่เตือน ฉันรู้แล้ว!” หวังฮ่าวตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
หวังฮ่าวรู้สึกถึงแรงกดดันจากชายหนวดเครานี้ เขาคือปรมาจารย์ที่แข็งแกร่ง ไม่เหมือนเย่หยุนที่ไร้ค่า
หวังฮ่าวตอบแล้วเดินต่อไป
ชายหนวดเคราเห็นหวังฮ่าวไม่หยุดปรับตัว แต่เดินต่อไป ส่ายหัว
ช่างมัน เดี๋ยวเข้าไปลึกกว่านี้เขาจะรู้เอง ชายหนวดเคราหลับตา รับการชำระจากปราณมารมายาต่อ
การเปิดใช้ดวงตาแห่งวิญญาณทำให้หวังฮ่าวมองเห็นสถานการณ์ในป่ามารใจได้ชัดเจน
นักรบรอบ ๆ ปรากฏในสายตา ส่วนใหญ่เป็นปรมาจารย์ มีบางส่วนเป็นจอมยุทธขั้นก่อนกำเนิด
แต่คนที่ผ่านทางเข้าป่ามารใจได้ต้องมีจิตวิถียุทธและพลังจิตแข็งแกร่งมาก
ปราณมารมายาและกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันวนเวียนไม่หยุด
ขณะที่หวังฮ่าวเดินไป แรงกดดันในสมองยิ่งรุนแรง
หวังฮ่าวไม่รู้ว่าเดินมานาน
