มองหวังฮ่าวพร้อมรอยยิ้ม
“เจ้าเป็นใคร?” หวังฮ่าวขมวดคิ้ว เธอเรียกฉันว่าพี่ ฉันมีน้องสาวตั้งแต่เมื่อไหร่
สาวน้อยชะงัก ดูเหมือนไม่คาดคิดว่าหวังฮ่าวจะตอบแบบนี้
“ฉันชื่อหวังซินเยวี่ย เป็นน้องสาวเจ้า พี่ ลืมฉันแล้วหรือ?” สาวน้อยกล่าวต่อ
“ตู้ม ตู้ม ตู้ม!!!”
ทันทีที่สาวน้อยพูดจบ หมัดของหวังฮ่าวก็พุ่งเข้าใส่
พร้อมเสียงระเบิดดังสนั่น โลกตรงหน้าหวังฮ่าวแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ
มารชั่วกล้าดียังไงมาหลอกฉัน ฉันมีน้องสาวที่ไหน!!
หวังฮ่าวพึมพำในใจ วินาทีที่โลกแตกสลาย หวังฮ่าวหลุดออกจากภาพลวงตา ความกดดันรอบตัวกลับมาครอบงำอีกครั้ง
ป่ามารใจมีแค่นี้เอง?
ใช้กลลวงระดับต่ำแบบนี้?
หวังฮ่าวส่ายหัว ไม่คิดหาคนที่สมเหตุสมผลกว่านี้หน่อยหรือ
น้องสาว? ตลกสิ้นดี…
หวังฮ่าวรู้สึกดูถูกในใจ…
หลังจากทำลายภาพลวงตา หวังฮ่าวเดินต่อไปยังทางเข้า
เอ๊ะ… o(╯□╰)… เหมือน… ฉันจะมีน้องสาวจริง ๆ นะ… หวังฮ่าวเหมือนนึกอะไรสำคัญได้
หวังซินเยวี่ย… น้องสาวที่ได้มาง่าย ๆ นั่น…
หวังฮ่าวชะงักฝีเท้า ช่างมัน… ผ่านภาพลวงตานี้ได้ก็พอ… เรื่องอื่นช่างมัน…
…
ในวิลล่าหรูแห่งหนึ่งในเมืองเจียงหลิน
“ฮัดชิ้ว!”
สาวน้อยหน้าตาสะสวยจามกะทันหัน
ใครด่าฉันอยู่… หวังซินเยวี่ยถูจมูก พึมพำเบา ๆ
ข้างหวังซินเยวี่ยมีสาวงามในชุดโลลิต้าที่ประณีต
สาวงามถือชานมไข่มุกในมือซ้าย จิบเบา ๆ
“คงเป็นพี่หวังฮ่าวคิดถึงเจ้าแน่!” หลินจื่อเหยียนกระพริบตา กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
หวังซ