บทที่ 110 สังหารปรมาจารย์
“ตู้ม!!!”
พลังหยวนมหาศาลกลายเป็นพลังสายฟ้า เกือบจะก่อตัวเป็นขอบเขตสายฟ้าขนาดเล็ก
นักรบคนอื่นเห็นพี่ใหญ่ใช้ท่าไม้ตาย ต่างบินถอยห่างออกไป
หวังฮ่าวเห็นว่าหลบไม่พ้น จึงเร่งเคล็ดกายสายฟ้าเต็มพลัง พลังหยวนสีเขียวอ่อนและพลังสายฟ้าปกป้องร่างหวังฮ่าวแน่นหนา
ภายใต้การโจมตีของพลังสายฟ้าอันบ้าคลั่ง
เคล็ดกายสายฟ้าในร่างหวังฮ่าวเหมือนทำงานเร็วขึ้น
“ตู้ม!!!”
แดนร้างแห่งนี้เต็มไปด้วยเสียงสายฟ้าและเปลวเพลิง ฝุ่นทรายฟุ้งกระจายปกคลุมทั่วบริเวณ
“พี่ใหญ่ หมอนั่นคงไม่ถูกโจมตีของท่านจนตายไปแล้วนะ!” ชายร่างใหญ่ข้างนักรบตาเดี่ยวกล่าว
กลุ่มนักรบที่ลอยอยู่ในอากาศ ต่างมีร่องรอยความโทรมบนร่าง
ชัดเจนว่าการต่อสู้กับหวังฮ่าวเมื่อครู่ ทำให้พวกเขาได้รับบาดเจ็บไม่น้อย
“ไม่ต้องห่วง ข้ายั้งพลังหยวนไว้บ้าง มันไม่ตายหรอก อย่างน้อยก็ยังมีลมหายใจ!” นักรบตาเดี่ยวกล่าวอย่างเฉยเมย
“สมกับเป็นพี่ใหญ่ วิชายุทธระดับ B ออกมา หมอนี่ก็สู้ไม่ได้ ถ้าท่านฝึกวิชายุทธระดับ B นี้ถึงขั้นชำนาญ แม้แต่ปรมาจารย์ขั้นเจ็ดก็สู้ได้!” ชายร่างใหญ่อีกคนกล่าว
นักรบตาเดี่ยวยิ้ม ไม่พูดอะไร
ถ้าไอ้หนูนี่ไม่ยากเกินไป เขาก็ไม่อยากใช้วิชานี้ มันทรงพลังเกินไป ถ้าควบคุมไม่ดี อาจฆ่าไอ้หนูนี่ตายได้ เพราะมันแค่ขั้นก่อนกำเนิด การโจมตีที่แข็งแกร่งขนาดนี้…
ถ้าฆ่ามันตายจริง ๆ รางวัลก็อด
เย่หยุนบอกว่าต้องจับเป็น เขาฆ่ามันตาย รางวัลย่อมไม่มี…
