“อัจฉริยะอะไรกัน แค่ขยะ ยังถูกพี่ใหญ่บดขยี้ รายชื่ออัจฉริยะนั่นก็คงปลอม ๆ เต็มไปด้วยขยะ!” ชายร่างเตี้ยกล่าว
คนอื่นมุมปากกระตุก ยังเรียกขยะอีก สี่ปรมาจารย์ยังเกือบจัดการมันไม่ได้
ถ้าไม่ใช่วิชายุทธของพี่ใหญ่สุดยอด ยังไม่รู้ต้องสู้ถึงเมื่อไหร่
แต่ไม่มีใครพูดอะไร ปากหมอนั่นเป็นแบบนี้ ชอบพูดจาเหลวไหล…
ในแดนร้าง
[ติ๊ง ขอแสดงความยินดี เคล็ดกายสายฟ้าทะลวงถึงระดับเทพ! พลังชีวิต +100]
เสียงระบบดังในหัวหวังฮ่าว
พลังสายฟ้าที่บ้าคลั่งยิ่งพุ่งพล่านในร่าง
พวกขยะ พวกเจ้าเกือบทำให้หวังฮ่าวกลัวแล้ว…
ร่างหวังฮ่าวสั่นเล็กน้อย เสื้อผ้าขาดวิ่น ผมไหม้เกรียม ดูโทรมยิ่ง
แน่นอนว่าปรมาจารย์ก็มีของดีอยู่บ้าง
เพื่อเป็นการขอบคุณ หวังฮ่าวจะส่งพวกเจ้าไปที่สนุก ๆ
หวังฮ่าวหายใจหอบเล็กน้อย พลังหยวนในร่างหมุนอย่างรวดเร็ว พลังหยวนจากเคล็ดสร้างพลังไม้เขียวค่อย ๆ รักษาอาการบาดเจ็บ
“พี่ใหญ่ ไม่มีอะไรขยับแล้ว เราไปดูกันเถอะ เดี๋ยวมันตายจริง ๆ เราจะเสียเวลาเปล่า!” ชายร่างเตี้ยกล่าว
นักรบตาเดี่ยวพยักหน้า จากนั้นทั้งกลุ่มพุ่งไปยังแดนร้างที่เต็มไปด้วยควันฝุ่น
“ตู้ม!!!”
เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ควันฝุ่น คลื่นพลังจิตอันแข็งแกร่งพุ่งเข้าสู่สมองพวกเขา
“ไม่!!!” นักรบตาเดี่ยวร้องอย่างไม่อยากเชื่อ
จากนั้น แสงดาบอันคมกริบ นำพลังเก้ายมหนาวเหน็บและพลังหนาวเยือกสุดขีด ฟันลงบนร่างพวกเขา
“ปัง!!!”
ตอนนี้พวกเขาคิดว่าหวังฮ่าวใกล้ตายแล้ว จึงไม่ได้