ป้องกันอะไรเลย ถูกการโจมตีของหวังฮ่าวเข้าอย่างจัง
ร่างของพวกเขากระแทกหินไม่ไกล หินแตกเป็นหลุมใหญ่
นักรบตาเดี่ยวนอนกระอักเลือด พลังจิตอ่อนแอลงมาก
นักรบข้าง ๆ ร่างสั่นไม่หยุด ชัดเจนว่าได้รับบาดเจ็บสาหัส
“พี่หน้ากาก ไว้ชีวิต… ข้า…” ชายร่างเตี้ยข้างนักรบตาเดี่ยวกล่าวอย่างอ่อนแรง สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เขาไม่คิดว่าพี่หน้ากาก หลังจากโดนวิชายุทธระดับ B ของพี่ใหญ่ ยังโจมตีได้รุนแรงขนาดนี้
“ฉึก!!!”
หวังฮ่าวไม่เสียเวลาคุย ดาบฟันลงไป
เลือดพุ่งกระจาย ชายร่างเตี้ยถูกตัดหัวทันที
“น้องสาม…” นักรบอีกคนร้องตกใจ “พี่หน้ากาก เราเป็นมนุษย์เหมือนกัน ฆ่ากันเองไม่ได้…”
“ฉึก!!!”
เลือดพุ่งอีกครั้ง นักรบคนนั้นตาย
สายตาหวังฮ่าวเย็นชา คำพูดของพวกมันไม่ทำให้ใจหวังฮ่าวสั่นไหว
พวกที่กล้ามาแตะต้องหวังฮ่าว ต้องตายทั้งหมด…
นักรบตาเดี่ยวมองหวังฮ่าวที่โทรมและหายใจหอบ ใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ชายคนนี้เป็นขั้นก่อนกำเนิดจริงหรือ? ทำไมน่ากลัวขนาดนี้…
ทำไม ทำไมข้าต้องมาจัดการคนนี้… ทำไมเมื่อกี้ข้าไม่ลงมือเต็มที่… ทำไมข้ายังคิดจับเป็น…
ถ้ามีโอกาสอีกครั้ง ข้าจะ…
“พี่หน้ากาก ทั้งหมดเป็นเพราะเย่หยุน ไว้ชีวิตเราเถอะ ข้าช่วยนายจัดการเย่หยุนได้… ข้ามีพ่อแม่ต้องเลี้ยง ข้าตายไม่ได้…” นักรบคนสุดท้ายข้างนักรบตาเดี่ยวร้องไห้สะอึกสะอื้น
“อ่อ!” หวังฮ่าวตอบเบา ๆ จากนั้นยกดาบฟัน…
นักรบคนสุดท้ายข้างนักรบตาเดี่ยวหัวขาด
สามหัวกลิ้งอยู่