บทที่ 109 ถูกซุ่มโจมตีในแดนร้าง
การสังหารมารยมโลกเหล่านี้ในตอนนี้ไม่ได้มีความหมายมากนักสำหรับหวังฮ่าว
แน่นอนว่ามีมารยมโลกบางตัวพยายามขวางทางหวังฮ่าว สำหรับมารที่หาเรื่องตายเองแบบนี้ หวังฮ่าวย่อมไม่เกรงใจ
ทั้งหมดถูกบดขยี้ กลายเป็นศพทั้งสิ้น
บริเวณรอบนอกของสมรภูมิสัตว์อสูรและมารนี้ ส่วนใหญ่ยังคงเต็มไปด้วยมารยมโลกขั้นก่อนกำเนิด
มารยมโลกที่ทะลวงถึงขั้นนายพลหรือจอมมาร ซึ่งเทียบเท่ากับปรมาจารย์ของมนุษย์ จะอยู่ในส่วนลึกของสมรภูมิ
ปรมาจารย์และยอดฝีมือที่เหนือกว่าปรมาจารย์ของมนุษย์ก็เช่นกัน ต่างต่อสู้อยู่ในส่วนลึกของสมรภูมิ
เพราะมารในรอบนอกทั้งด้านพลังและทรัพยากรต่าง ๆ ล้วนสู้ส่วนลึกไม่ได้
นอกจากปรมาจารย์อิสระหรือปรมาจารย์ที่มีธุระอื่น ๆ โดยทั่วไปจะอยู่ในส่วนลึก
มารลั่วจะอยู่ในส่วนลึกของสมรภูมิหรือเปล่านะ?
หวังฮ่าวนึกขึ้นมาได้ทันที พลังของมารลั่วในรอบนอกของสมรภูมิชัดเจนว่าแข็งแกร่งถึงขีดสุดแล้ว
หากต้องการฝึกฝนพลัง ไม่มีที่ไหนเหมาะไปกว่าส่วนลึกของสมรภูมิอีก
ถ้ามารลั่วอยู่ในส่วนลึกของสมรภูมิจริง ๆ…
ตอนนี้หวังฮ่าวแบกรางวัลตบหน้าครั้งละ 10 ล้านสตาร์คอยน์ ถ้าอยู่รอบนอก ปรมาจารย์และยอดปรมาจารย์พวกนั้นอาจขี้เกียจตามหาหวังฮ่าว
แต่ถ้าหวังฮ่าวเข้าไปในส่วนลึก คงมีหลายคนไม่รังเกียจตบหวังฮ่าวสักสองสามที…
มุมปากหวังฮ่าวกระตุก… รางวัลนี่มันน่ารำคาญจริง ๆ…
ต้องจัดการลูกคนรวยนั่นให้เร็วที่สุด…
“ตู้ม ตู้ม ตู
