ย่าเรียกฉันเมิ่งเหยาเราไม่สนิทกันขนาดนั้น!”ฉู่เมิ่งเหยาคิ้วขมวด เสียงเย็น
เย่หยุนไม่สนใจ คล้ายชินแล้ว
“เมิ่งเหยาฉันแค่อยากสั่งสอนไอ้นั่น ไม่เกี่ยวกับเธอ ฉันแค่รำคาญมัน ใส่หน้ากากทำเท่!” เย่หยุนแค่น คล้ายโกรธที่หวังฮ่าวใส่หน้ากาก
ฉู่เมิ่งเหยาไม่พูด ตัดสาย
เย่หยุนเห็นฉู่เมิ่งเหยาตัดสาย ปากยื่น
ฉู่เมิ่งเหยาไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นจริงๆ
เย่หยุนนึกถึงผู้หญิงอื่น ที่เขาให้ทรัพยากรฝึกยุทธล้ำค่า ต่างยอมจำนน…
รู้ว่าเขาเป็นลูกนักรบศักดิ์สิทธิ์ยิ่งคลั่ง อยากกระโจนใส่เขา…
รวมถึงสาวสวยระดับปรมาจารย์ เพราะพ่อเขาเป็นนักรบศักดิ์สิทธิ์
ถ้าแต่งเข้าตระกูลเย่ จะกลายเป็นชนชั้นสูงสุดของจีน
ทรัพยากรฝึกยุทธ อำนาจ ชื่อเสียง ได้มาง่าย…
น่าเบื่อ… น่าเบื่อจริงๆ… ผู้หญิงแบบนี้ต่างจากของเล่นยังไง…
เย่หยุนส่ายหัว ผู้หญิงพวกนั้นถึงสวย แต่เทียบฉู่เมิ่งเหยาไม่ได้…
พวกนั้นสถานะอะไร ฉันสถานะอะไร เล่นได้ แต่เป็นคู่แท้… ฝันไป… คิดว่าสวยหน่อยจะก้าวสู่จุดสูงสุด?
มีแค่ฉู่เมิ่งเหยาคู่ควรกับเขา ไม่พูดถึงสถานะในสมาคมมังกรศักดิ์สิทธิ์
ฉู่เมิ่งเหยาไม่เหมือนของเล่นสวยๆ พวกนั้น แม้รู้สถานะเขา ทัศนคติก็ไม่เปลี่ยน
ทรัพยากรฝึกยุทธและของล้ำค่าที่เขาส่งให้ เธอปฏิเสธหมด เขาต้องร้องขอถึงยอมรับ…
กับฉู่เมิ่งเหยาเย่หยุนรู้สึกถึงความตื่นเต้นในการพิชิต…
ความรู้สึกอยากได้แต่ไม่ได้ ทำให้เขาหยุดไม่ได้…
ยิ่งฉู่เมิ่งเหยาเย็นชา…
ถ้าพิชิตภูเขาน้ำแข็
