!” เย่หยุนตาเย็นวาบ
ในสายตาเย่หยุน พ่อเขาเป็นนักรบศักดิ์สิทธิ์ในจีนมีอะไรที่เขาจะกลัว
หวังฮ่าวในสายตาเขาแค่ตัวตลก กล้าทำร้ายพระชายา
“นายน้อยพูดถูก ถ้าเป็นคนจากตระกูลใหญ่ คงมีคนออกหน้ามันแล้ว ตอนนี้ไม่มีใครพูด มันคงจากตระกูลเล็กหรือนักรบอิสระ!” พ่อบ้านก้มหัว
ระหว่างพูด สาวใช้สวยหลายคนเดินเข้ามา ถือผลไม้และขนม
“แต่ไอ้หน้ากากนั่นหนีเก่ง ไม่เจอมันเลย แม้แต่ข่าวก็ไม่มี!” เย่หยุนหยิบขนมกิน
“คงรู้ข่าวแล้วหลบ แต่ไม่ต้องห่วง มันออกจากสนามรบมารไม่ได้ ฉันจัดคนรอที่ทางออกแล้ว ถ้ามันโผล่ มันคือของเรา!” พ่อบ้านพูด
เย่หยุนพยักหน้าชื่นชม “เพิ่มรางวัลจับตัวชายหน้ากากเป็น 100 พันล้าน ถ้าจับได้แล้วแจ้งฉัน จะได้ 100 พันล้าน!”
“นายน้อย ฉันจะไปจัดการ!” พ่อบ้านพูด
สาวใช้สวยข้างๆ นวดไหล่เย่หยุนอย่างนอบน้อม
“บอกอย่าฆ่ามัน ฉันไม่อยากเล่นกับศพ!” เย่หยุนเสริม
พ่อบ้านพยักหน้า แล้วถอยออกไป
เย่หยุนมองภาพชายหน้ากากในเครื่อง “ถ้าตัดหัวมันส่งให้ฉู่เมิ่งเหยาเธอคงดีใจ…”
เย่หยุนเห็นคนเข้าร่วมรางวัลล่ามากขึ้น มุมปากยิ้ม
“ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง!!!”
ขณะตรวจสอบข้อมูลรางวัล เครื่องส่งเสียง
ภาพโฮโลแกรมของสาวงามผิวขาวในชุดเดรสสง่างามปรากฏต่อหน้าเย่หยุน
ตาเย่หยุนลุกโชน สาวใช้ข้างๆ รู้ตัว ถอยออกไป
“ฉู่เมิ่งเหยาในที่สุดเธอก็โทรหาฉัน!” เย่หยุนดีใจ
ฉู่เมิ่งเหยาหน้าเย็นราวภูเขาน้ำแข็ง ไร้อารมณ์
“ฉันบอกแล้ว เรื่องของฉัน นายไม่ต้องยุ่ง และอ