หน้าตาน่าสะพรึง กลิ่นอายสีดำเข้มข้น
ด้านหน้าฝูงมาร มีมารร่างมนุษย์หัวมาร มีเขาสองข้าง
มารยืนนิ่ง ใบหน้าสะพรึงกลัวแผ่ออร่าเย็นชา
“มารซาน แกควรรีบไสหัวไป พี่ชายแกถูกอัจฉริยะหลินเฉิงโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส ไม่มีใครช่วยแกแล้ว!” อีกด้านของที่ราบ ชายชุดน้ำเงินจ้องมาร เย็นชา
ด้านหลังชายหนุ่ม มีนักรบมนุษย์จำนวนมาก
นักรบมองมารด้วยสายตาเย็นชา
“ลู่เจี๋ย แกคิดว่าฉันมารซานเป็นแค่ขยะที่พึ่งพี่ชาย? ดอกวิญญาณสวรรค์นี้ ฉันจอง!” กรงเล็บมารซานมีมารกลิ่นอายเข้มข้น เสียงแหลมจากลำคอ น่าขนลุก
“พี่เจี๋ย อย่าเสียเวลากับมารซาน ลงมือเลย!” ชายหนุ่มผอมข้างลู่เจี๋ยพูด
นักรบด้านหลังลู่เจี๋ยพร้อมรบ ตาเต็มไปด้วยจิตวิญญาณการต่อสู้
ลู่เจี๋ยหรี่ตา มองมารซาน ใจหนักอึ้ง
“รอดอกวิญญาณสวรรค์สุกก่อน ฉันแจ้งสมาคมมังกรศักดิ์สิทธิ์ให้ฉู่เมิ่งเหยามาแล้ว…” ลู่เจี๋ยพูดเบา ๆ
ลู่เจี๋ย อัจฉริยะชั้นนำจากหอพายุลม ติดรายชื่ออัจฉริยะอันดับ 87
มารซาน น้องชายของมารเถิง อัจฉริยะอันดับสามก่อนถูกหลินเฉิงโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส
มารซานไม่มีชื่อเสียง มีแค่แสงสะท้อนจากมารเถิง
มารซานและมารเถิงเป็นเผ่ามารลึกลับ มีสายเลือดพิเศษ ตำแหน่งสูง
…
คนเยอะขนาดนี้รวมตัวทำอะไร?
หวังฮ่าวตามเข็มทิศมาถึงที่ราบ
เห็นนักรบและมารเผชิญหน้ากันสองฝั่ง หวังฮ่าวสงสัย
เมื่อหวังฮ่าวเข้าใกล้
