ามาคุมเผ่ามารยมโลก นี่มันน่าเสียดายพรสวรรค์…
“มารยมโลกตัวนี้มีสายเลือดพิเศษหรือเปล่า?” หวังฮ่าวถามต่อ
อวี๋เจียนส่ายหัว “มารยมโลกที่มีสายเลือดพิเศษเป็นแกนนำของเผ่า จะเจอได้ง่าย ๆ ที่ไหน!”
ดูเหมือนฉันโชคดี ฆ่ามารยมโลกแค่สองตัวได้ผลึกยมโลก
เย่เสี่ยวหลิงตาโต มองหวังฮ่าว
“น้องชาย นี่ครั้งแรกที่คุณมาสมรภูมิสัตว์อสูรและมารใช่ไหม?” เธอถามทันใด
หวังฮ่าวพยักหน้า
“งั้นคุณต้องมาจากกองกำลังชั้นนำ หรือเป็นอัจฉริยะสุดยอดจากสี่สถาบันดัง!” เย่เสี่ยวหลิงพูดต่อ
อะไรกัน คนแค่ผ่านมาเดากันง่าย ๆ … สมแล้วที่ทองย่อมเปล่งแสงได้ทุกที่…
“เสี่ยวหลิง!” อวี๋เจียนจ้องเธอ
การสืบถามตัวตนในสมรภูมิสัตว์อสูรและมารเป็นข้อห้าม หวังฮ่าวสวมหน้ากาก แน่นอนว่าไม่อยากเปิดเผยตัว
เย่เสี่ยวหลิงแลบลิ้น หมุนหน้าไปทางอื่น ดูท่ารู้ตัวว่าถามไม่ควร
“น้องชาย มีอะไรอยากรู้ ถามฉันได้ ถึงพลังฉันจะธรรมดา แต่ก็อยู่ในสมรภูมิสัตว์อสูรและมารมานาน พอรู้เรื่องบ้าง!” อวี๋เจียนพูดต่อ
“ขอบคุณพี่อวี๋ ฉันมีเรื่องอยากถามจริง ๆ!” หวังฮ่าวไม่หยิ่ง กล่าวอย่างเป็นมิตร
รู้สึกถึงความจริงใจ อวี๋เจียนอารมณ์ดีขึ้น
หวังฮ่าวถามเรื่องสมรภูมิสัตว์อสูรและมาร
ถึงเครื่องปลายทางจะมีข้อมูล แต่ข้อมูลนั้นวุ่นวาย
และส่วนใหญ่ล้าสมัย…
กลุ่มคนที่เดินออกไปด้านนอกรู้ดีกว่า
อากาศในสม
