รภูมิสัตว์อสูรและมารเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
หลังจากถูกอวี๋เจียนจ้อง เย่เสี่ยวหลิงไม่ซนอีก
แต่ตายังมองหวังฮ่าวเป็นระยะ
“อะไรนะ สมรภูมิสัตว์อสูรและมารใหญ่ขนาดนี้?” หวังฮ่าวตาโต พูดอย่างไม่อยากเชื่อ
อวี๋เจียนพยักหน้า “สมรภูมิสัตว์อสูรและมารเหมือนอยู่ในมิติอื่น ไม่ได้อยู่ในระนาบเดียวกับโลกเรา มนุษย์ยังสำรวจไม่ครบ!”
หวังฮ่าวตะลึง ไม่คิดว่าสมรภูมิสัตว์อสูรและมารจะใหญ่กว่าดาวสีนํ้าเงินของพวกเขา
นึกว่าเป็นแค่ดันเจี้ยนเล็ก ๆ ที่แท้เป็นแผนที่ระดับท็อป…
“ตอนนี้เราอยู่ขอบสุดของสมรภูมิ ทางเหนือ ยิ่งไปทางใต้ มารยิ่งแข็งแกร่ง!” อวี๋เจียนพูดต่อ
แค่ขอบนอกยังมีมารเยอะขนาดนี้? ส่วนใหญ่เป็นระดับก่อนกำเนิด
ถ้าเข้าไปลึก… หวังฮ่าวกลืนน้ำลาย สัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ มารศักดิ์สิทธิ์ หรือแม้แต่เทพมาร… ไม่น่านะ…
ช่างมัน วนอยู่นอกนี่แหละ
“น้องชาย นอกจากมาร ในสมรภูมิสัตว์อสูรและมาร ต้องระวังคนเผ่าพวกเราด้วย!” อวี๋เจียนพูดต่อ
เย่เสี่ยวหลิงเปิดโหมดพูดทันที
“ใช่ บางคนเลวร้ายกว่ามาร พวกมันไม่แค่ปล้นคนเรา ยังสมคบกับมารจัดการพวกเดียวกัน!” เธอบ่นปากยื่น
หวังฮ่าวเงียบ สมคบกับมาร… ไม่ว่าโลกไหน ก็มีคนทำเรื่องน่ารังเกียจ
“เสี่ยวหลิงพูดถูก ถ้าสัมผัสได้ว่าใครมีกลิ่นอายผิดปกติ หรือมีเจตนาร้าย ลงมือหรือหนีเลย ไม่ผิดแน่!
