ทาพุ่งมา หวังฮ่าวชกออกไปอีกครั้ง
พลังมหาศาลผลักจางเหวินเทากระเด็นอีก
“หวังฮ่าว… ผมจะฆ่านาย…” จางเหวินเทาทนไม่ไหว พลังหยวนระเบิด ร่างกายถูกเปลวเพลิงห่อหุ้ม
“แค่นี้หรือ? โกรธเก่งแต่ไร้ความสามารถ?”
หวังฮ่าวยิ้ม น้ำเสียงเยาะเย้ยและคำพูดแหลมคมทำร้ายจิตใจจางเหวินเทาหนัก
จางเหวินเทาพุ่งไปหาหวังฮ่าวอีก
“ตูม ตูม ตูม!!!”
หวังฮ่าวไม่เกรงใจ มาเมื่อไหร่ ตีเมื่อนั้น
เมื่อจางเหวินเทาพุ่งมาซ้ำ ๆ
เพื่อน ๆ รอบข้างถึงกับพูดไม่ออก จางเหวินเทานี่มัน…
จางเหวินเทาจำไม่ได้ว่าถูกตีกระเด็นกี่ครั้ง
สายตาเยาะเย้ยของหวังฮ่าวทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวตลก…
เสียงวิจารณ์รอบข้างเหมือนเยาะเย้ยความอ่อนแอของเขา
ซูจิ่งมองลานประลอง กลืนน้ำลาย วันนั้นหวังฮ่าวคงยั้งมือกับเขา
เห็นหวังฮ่าวโจมตีสบาย ๆ ซูจิ่งรู้ หวังฮ่าวไม่ได้จริงจังเลย
ไอ้นี่เป็นนักรบขั้นหลังกำเนิดจริง ๆ เหรอ? มีนักรบที่น่ากลัวขนาดนี้ที่ไหน
“หวังฮ่าว กล้าปลดการกดขั้นไหม ต่อสู้ด้วยพลังที่แท้จริง!” เสียงแหบของจางเหวินเทาดังขึ้นหลังถูกตีกระเด็นอีกครั้ง
ในขั้นเดียวกันสู้หวังฮ่าวไม่ได้ จางเหวินเทายอมรับชะตากรรม
หน้าเขาคงเสียไปหมดแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็เสียให้สุด อยากสั่งสอนหวังฮ่าวให้ได้
หลานหลิงมองพี่ชายของตนที่คุกเข่าบนพื้นอย่างน่าสมเพช เสื้อผ้าขาดวิ่น เล
