ัจฉริยะตัวจริง
พลังหยวนในร่างหวังฮ่าวเริ่มรวมตัว
“แค่ก ๆ… พวกนายทำอะไร!” จู่ ๆ เสียงทุ้มดังขึ้น ขัดจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะลงมือ
นักเรียนหันมองแหล่งเสียง
อาจารย์หลินในชุดยุทธยาว สีหน้าเคร่ง มองทุกคน
“ฉันออกไปแป๊บเดียว พวกนายวุ่นวายอะไรกัน ที่นี่คือห้องเรียน ไม่ใช่ที่ตีกัน!” อาจารย์หลินพูดเสียงทุ้ม
“อาจารย์หลิน หวังฮ่าว… เขา… เขา…” ฉินหมิงชี้หวังฮ่าว พูดกับอาจารย์หลิน
แต่ฉินหมิงพูดไม่ออก จะบอกว่าเพราะหวังฮ่าวด่าพวกเขาเป็นขยะ? พูดไม่ออกจริง ๆ
ฉินหมิงหน้าแดง หวังฮ่าวนี่ ทำให้ฉันเสียหน้าหมด… สุดยอด…
“อาจารย์หลิน เรื่องมันเป็นแบบนี้ เพื่อน ๆ ต้อนรับผมอย่างอบอุ่น คุยกันสนุกสนาน เพื่อนคนนี้อาจตื่นเต้นเกินไป เลยลุกมาขยับร่าง…” หวังฮ่าวพูดอย่างจริงจัง
นักเรียนรอบ ๆ อยากกัดหวังฮ่าวให้แหลก
ต้อนรับอบอุ่นอะไร… ตื่นเต้นเกินไป… ขยับร่าง…
ฉินหมิงหน้าผากปูดโปน ถ้าไม่มีอาจารย์หลิน…
อาจารย์หลินมุมปากกระตุก เขารู้สถานการณ์เมื่อกี้ชัดเจน
หวังฮ่าวนี่ กล้าเกินไป วันแรกก็ยิงปืนใหญ่ใส่ทุกคน…
อาจารย์หลินยังใจสั่น กลัวนักเรียนจะรุมตีหวังฮ่าวในห้อง…
“พอแล้ว เรื่องนี้จบ เรียนต่อ ถ้าฉันจับได้ว่าใครตีกันในห้อง…” อาจารย์หลินพูด
นักเรียนกัดฟัน โมโห…
“อาจารย์หลิน ผมขอประลองกับหวังฮ่าว!” ฉินหมิงสูดหายใจลึก กัดฟันพูด
“ไร้สาระ นาย