บทที่ 50 งูยักษ์เกล็ดดำ
เสียงของหวังฮ่าวดังก้องทั่วหุบเขา
ทุกคนเริ่มวุ่นวาย อะไรกัน โชคดีติดตัวเด็กนี่เหรอ มาถึงได้สองครั้ง…
เฉินหลินมุมตากระตุก เป็นไปได้ยังไง
“ลุงสอง เราไปรอที่นั่นดีกว่า เด็กนี่เพิ่งมาแป๊บเดียว ได้สองต้นแล้ว…” เฉินลี่กัดฟันกล่าว
เฉินหลินกลั้นความตกใจ กล่าวว่า “เฉินลี่ ฉันเตือนเธอกี่ครั้งแล้ว ต้องขยัน แบบเขา…”
“บ้าเอ๊ย… ดอกหญ้าดาวม่วงตกลงมาอีกแล้ว เธอเลิกทำให้มันตกลงมาได้ไหม ฉันอยากได้แค่ต้นเดียว…” คำพูดของเฉินหลินยังไม่จบ เสียงหวังฮ่าวบ่นดังขึ้นในหุบเขา
เฉินหลินตาโต อีกแล้ว เด็กนี่ทำอะไร…
เฉินลี่ตัวสั่น โกรธจนอยากร้องไห้ เขากับลุงสองทำงานหนักสามวัน ได้แค่สองต้น
เด็กนี่ได้สามต้นติดต่อกัน ไม่ยุติธรรม
“ลุงสอง ฉันไม่หาแล้ว ฉันจะไปรอให้ดอกหญ้าดาวม่วงตกลงจากฟ้า…” เฉินลี่น้ำตาคลอ กล่าวอย่างไม่ยอม
เฉินหลินอ้าปากอยากเกลี้ยกล่อม แต่ไม่รู้จะพูดอะไร…
คนรอบ ๆ ตื่นเต้น พวกเขาหาหนักแทบไม่ได้อะไร เด็กนี่ยืนรอได้สามต้น…
ไม่นาน มีคนมากมายยืนที่กำแพงหิน รอดอกหญ้าดาวม่วงตกลงมา
เงาของหวังฮ่าวบนกำแพงหินเก็บดอกหญ้าดาวม่วงใส่แหวนมิติ
เก็บเสร็จ หวังฮ่าวออกจากกำแพงหิน
“น้องชาย ทำไมไม่รอแล้ว!” เฉินหลินเห็นหวังฮ่าวจะไป ถามอย่างอดไม่ได้
คนอื่นมองหวังฮ่าวด้วยความประหลาดใจ เรา