มว่าฉันพยายามแค่ไหน… เงาของฉันตอนนี้… เดี๋ยว… เขาบอกว่ากำแพงหินมีดอกหญ้าดาวม่วงเยอะ
หวังฮ่าวเดินไปที่กำแพงหินข้างหุบเขา
เงาของเขาเคลื่อนขึ้นกำแพงหิน
เฉินลี่เห็นหวังฮ่าวไปที่กำแพงหิน ยิ้มเยาะ
“ลุงสอง เด็กนั่นไปกำแพงหิน คิดจะปีนไปเก็บดอกหญ้าดาวม่วง?” เฉินลี่หัวเราะ
“หึ เด็กรุ่นใหม่ฝันกลางวัน กำแพงหินสูงอย่างน้อยสิบลี้ นักรบก่อนกำเนิดยังปีนไม่ไหว อย่าว่าแต่เด็กคนนี้!” เฉินหลินกล่าว มือยังค้นต่อ
หวังฮ่าวไม่พูดอะไร รอที่กำแพงหิน
เงาของเขาปีนกำแพงต่อ
ครู่ต่อมา ถึงด้านบน
บนกำแพงหินมีดอกหญ้าดาวม่วงมากมาย ส่องแสงแปลกตา
มีเยอะจริง ๆ
เงาของหวังฮ่าวมองดอกหญ้าดาวม่วง คิดในใจ
เขาควบคุมเงากลับลงมา ใส่แหวนมิติไว้กับเงา
เงา… ฝากเธอแล้ว เอาดอกหญ้าดาวม่วงกลับมา หวังฮ่าวมองเงาที่หายไปบนกำแพง คิดในใจ
“ลุงสอง เด็กนั่นโง่หรือเปล่า ยืนเฉย ๆ! คิดว่าดอกหญ้าดาวม่วงจะตกลงจากฟ้า?” เฉินลี่เห็นหวังฮ่าวเงียบ ยิ่งพูดต่อ
“หาดอกหญ้าดาวม่วงของเธอไป อย่าพูดมาก นั่นเป็นทางเลือกของเขา ไม่ต้องสน!” เ�เฉินหลินตวาด
หวังฮ่าวขมวดคิ้ว สองคนนี้รำคาญจริง
ใช่ไหม ไม่มีดอกหญ้าดาวม่วงตกลงจากฟ้า งั้นจะให้ดู
หวังฮ่าวนึกอะไรได้ ตาเป็นประกาย
ครู่ต่อมา เงากลับไปที่กำแพงที่มีดอกหญ้าดาวม่วง
หวังฮ่าวควบคุมเงาให้เด็ดดอกหญ้าดาว
