ำจัดเพื่อนเราไปสามคน จะปล่อยไปง่าย ๆ ได้ยังไง
“คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ออกไปเอง หรือให้ฉันส่งออก!” หวังฮ่าวกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เหมือนพูดเรื่องธรรมดา
คำพูดของหวังฮ่าวทำให้หลี่เหอและคนอื่น ๆ หน้าดำคล้ำ
พวกเขาหลายสิบคน ถูกสั่งให้ออกจากดินแดนลับ น่าขัน!
คิดว่ากำจัดคนไม่กี่คนแล้วเก่งนัก? พวกเรามากขนาดนี้ รุมก็ตายได้
หลี่เหอไม่อยากลงมือ เพราะไม่อยากเสียเพื่อนเพิ่มกับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง เป้าหมายของพวกเขาคือเก็บคะแนน ไม่ใช่กำจัดคน
แต่หมอนี่สั่งให้ทุกคนออกจากดินแดนลับ ไม่เห็นพวกเขาเป็นคน
ถ้าอย่างนั้น สู้!
“ทุกคน รุมเลย ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะสู้พวกเราหลายสิบคนได้!” หลี่เหอพูดเย็นชา
เมื่อหลี่เหอพูด ทุกคนพุ่งเข้าหาหวังฮ่าวพร้อมกัน
หวังฮ่าวมองฝูงชนที่รุมมา หัวใจสงบราวน้ำนิ่ง เพียงแค่โบกหมัดเบา ๆ
“ปัง ปัง ปัง!!!”
หวังฮ่าวไม่ต้องใช้เคล็ดวิชาวัชระ แค่ขยับตัวเล็กน้อยก็หลบการโจมตีทั้งหมดได้
ทุกครั้งที่หมัดของเขากวัดแกว่ง เพื่อนของหลี่เหอถูกกำจัดทีละคน
หลี่เหอตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง กลุ่มของเขาแตะตัวฝ่ายตรงข้ามไม่ได้
แต่ฝ่ายนั้นแค่ชกเบา ๆ ก็จัดการคนของเขาได้
ชกเบา ๆ เพียงครั้งเดียว ดูสบาย ๆ เหมือนกลัวใช้แรงมากแล้วฆ่าตาย
น่าอัดอั้น หลี่เหอไม่เคยสู้แบบนี้มาก่อน
ฝ่ายตรงข้า