องของลู่หยาง ตั้งแต่วิชายุทธ์ยุคโบราณจนถึงปัจจุบัน เหมือนเป็นคลังวิชายุทธ์เคลื่อนที่
ลู่หยางใช้เวลาอีกครึ่งเดือน แยกแยะหลักการของวิชายุทธ์พยายามเชื่อมต่อกับ “คัมภีร์เปิดใจเห็นธรรมชาติ” ภาคขั้นทารกแรกกำเนิด“สามารถเขียนวิชายุทธ์ได้แล้ว!”ในช่วงสองเดือนนี้ ลู่หยางเหมือนกำลังสนทนากับผู้บำเพ็ญขั้นแปลงร่างเซียนในช่วงสามแสนปีที่ผ่านมา ถกเถียงเกี่ยวกับความหมายของวิชายุทธ์ สำรวจความหมายของการบำเพ็ญ ทำให้ลู่หยางได้รับประโยชน์มากมาย ทั้งคนเปลี่ยนแปลงจากภายในสู่ภายนอก การพูดการทำต่างไปจากเดิมลู่หยางยิ้มอย่างมั่นใจ ภูมิปัญญาของบรรพบุรุษไม่อาจดูแคลนให้แรงบันดาลใจแก่เขามากมายวิญญาณบริสุทธิ์จัดพู่กัน หมึก กระดาษ และหินฝนหมึก บดหมึกแล้วส่งพู่กัน ลู่หยางจับพู่กันขนหมาป่า เขียนอย่างเป็นธรรมชาติเขียนอย่างต่อเนื่องรวดเร็ว สุดแสนจะเบิกบาน ความเข้าใจในช่วงสองเดือนนี้ได้รวมเข้าด้วยกัน ผสมผสานเข้ากับวิชายุทธ์“เสร็จสมบูรณ์แล้ว!”……“วิชายุทธ์ของเจ้าต้องเขียนใหม่ทั้งหมด”อวี้จือกล่าวอย่างโหดร้ายและเย็นชา
“หา?”อวี้จือเห็นสีหน้าตกใจของลู่หยาง จึงถอนหายใจ แล้วอธิบายว่า:“ศิษย์น้องเล็ก เจ้าศึกษาวิชายุทธ์ของผู้อื่น ดูดซับจุดแข็งของพวกเขาเป็นเรื่องดี แต่เจ้าลืมความพิเศษของการข้ามขั้นสู่ขั้นแปลงร่างเซียนของเจ้า”“ความพิเศษ? วิญญาณบริสุทธิ์ของข้าหรือ?”“ใช่ จุดสำคัญที่สุดของวิชายุทธ์ขั้นแปลงร่างเซียนคือวิธีการให้เจ้าเชื่อม
