ต่อกับฟ้าดิน”“ในวิชายุทธ์ของเจ้ามีการฝึกฝนในโลกมนุษย์ การเข้าใจร้อยเรื่องพันราวของชีวิต การดีดพิณริมลำธาร และอื่นๆ วิธีการเหล่านี้ใช้ได้ผล แต่เจ้าสามารถมีวิธีที่ดีกว่านั้น”“คืออะไรหรือ?”“เจ้ารู้หรือไม่ว่าในช่วงเฉียดตาย ความสามารถในการรับรู้ของผู้บำเพ็ญจะขยายไร้ขีดจำกัด แม้แต่คนธรรมดาในช่วงใกล้ตายก็ยังสามารถรับรู้วิญญาณที่ไม่อาจรับรู้ได้ในยามปกติ แล้วจะกล่าวใดกับผู้บำเพ็ญ”ร่างของลู่หยางสั่นเทา “คือให้ข้าอยู่ในสภาวะเฉียดตายหรือ?”อวี้จือส่ายหน้า “นั่นอันตรายเกินไป”
“จากการสังเกตของข้า หลังจากวิญญาณบริสุทธิ์ของเจ้ากลับสู่ร่างกาย ความรู้สึกก็จะถูกถ่ายทอดมาให้เจ้าด้วย”ดวงตาของลู่หยางสว่างวาบ เข้าใจความหมายของศิษย์พี่ใหญ่“ศิษย์พี่ใหญ่หมายความว่า ให้วิญญาณบริสุทธิ์ของข้าตายแทนข้าหรือ?”“ไม่ใช่ตายแทน แต่ให้วิญญาณบริสุทธิ์ของเจ้าอยู่ในสภาวะเฉียดตาย”อวี้จือแก้ไข สองสิ่งนี้มีความแตกต่างกันลู่หยางพยักหน้าหลายครั้ง ความหมายก็คล้ายๆ กัน“งั้นเราลองดูกัน?” ลู่หยางพูดอย่างตื่นเต้น เรียกวิญญาณบริสุทธิ์ออกมา สั่งให้วิญญาณบริสุทธิ์ไม่ว่าจะเจออันตรายใดก็ห้ามหนีอวี้จือพยักหน้าเบาๆ แสดงให้ลู่หยางถอยออกไปไกลๆ แล้วซัดฝ่ามือใส่วิญญาณบริสุทธิ์ที่ยืนอยู่กับที่หากไม่มีคำสั่งของลู่หยาง วิญญาณบริสุทธิ์คงหนีไปไกลแล้วมือหยกยังไม่ทันถึงตัววิญญาณบริสุทธิ์ ก็เห็นวิญญาณบริสุทธิ์หม่นลงทันที ราวกับรับแรงกดดันมหาศาลบางอย่า
