ง จนอ่อนแอที่สุดอวี้จือเห็นดังนั้น จึงยกเลิกการโจมตี แสดงให้ลู่หยางรับวิญญาณบริสุทธิ์กลับคืนไปได้
หากออกแรงอีกนิด วิญญาณบริสุทธิ์ของศิษย์น้องเล็กก็จะแตกสลายแล้วในชั่วขณะที่วิญญาณบริสุทธิ์กลับคืนร่าง ลู่หยางคุกเข่าลงกับพื้น หายใจหอบหนัก รับความรู้สึกของวิญญาณบริสุทธิ์ฝ่ามือนั้นช่างน่ากลัวเหลือเกิน แม้เขาจะบำเพ็ญถึงขั้นแปลงร่างเซียนแล้ว แต่เมื่อเผชิญกับฝ่ามือนั้น ก็ยังเหมือนมดเห็นภูเขาช่องว่างใหญ่เกินกว่าจะวัดได้สติของลู่หยางพร่าเลือน รู้สึกเพียงว่าฟ้าหมุนแผ่นดินคว้าง ตาพลิกกลับ ล้มลงกับพื้น ดวงตาไร้ประกายในขณะนี้ ความสามารถในการรับรู้ของเขาขยายไร้ขีดจำกัดสามารถได้ยินเสียงพลังวิเศษที่ไหลเวียนในร่างกาย สามารถรู้สึกถึงพลังบำเพ็ญที่เคลื่อนไหวผ่านใบไม้ สามารถรู้สึกถึงความสง่างามของยอดเขาเทียน…แม้แต่ตอนที่ฟังศิษย์พี่สามดีดพิณ ก็ยังไม่เคยมีความรู้สึกชัดเจนเช่นนี้มาก่อนลู่หยางค่อยๆ ฟื้นสติ ตระหนักว่านี่คือการเชื่อมต่อกับฟ้าดินหากทำเช่นนี้อีกหลายครั้ง เขาจะสามารถรับรู้การเปลี่ยนแปลงของฟ้าดินได้ชัดเจนยิ่งขึ้นแน่นอนอวี้จือหยิบหยดน ้าหนึ่งหยดจากแผ่นหยกประจำตัว ใช้ใบไม้รองรับ ป้อนให้ลู่หยาง
น ้านี้ไม่ทราบที่มา หลังจากลู่หยางดื่มแล้ว รู้สึกว่าสติกลับมาชัดเจนขึ้นมาก“รู้สึกอย่างไร?”“ได้ผล!” ลู่หยางยิ้มสภาวะเฉียดตายที่ไม่เป็นอันตราย หากพูดออกไป ผู้บำเพ็ญขั้นแปลงร่างเซียนกี่คนจะอิจฉาข้อเสียเพียงอย่าง
