“เจ้าคือลู่หยางใช่หรือไม่?” เซียนอิงเทียนถามอย่างสงบ“ผู้อาวุโสเซียนอิงเทียนณุ็จักข้าด้วยหรือ?” ลู่หยางรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง เขายังไม่ได้แนะนำตัวเลย“ข้าเฝ้ามองเจ้าอยู่บนท้องฟ้าตลอดเวลาที่เจ้าเปลี่ยนชื่อหลอกสายฟ้าพิบัติ”“……”“ช่างไม่น่าเชื่อที่เจ้าเรียนรู้วิธีกลับคืนชะตาฟ้าตั้งแต่ขั้นทารกแรกกำเนิด คนรุ่นหลังช่างน่าเกรงขามจริงๆ”ลู่หยางไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร ว่าควรไหลตามที่เซียนอิงเทียนพูดต่อไป หรือควรแก้ไขคำพูดของเซียนอิงเทียน บอกว่าตนเองเรียนรู้แค่วิธีเปลี่ยนชื่อกลับคืนฟ้าเท่านั้นโชคดีที่มีเซียนอมตะช่วยกู้สถานการณ์เซียนอมตะถาม: “แล้วหลังจากที่ข้าสิ้นไป มีอะไรเกิดขึ้นต่อหรือไม่?”ความนึกคิดของเซียนอิงเทียนนี้ยังคงอยู่ตั้งแต่ยุคโบราณจนถึงปัจจุบัน ความรู้เกี่ยวกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นควรจะมากกว่าเอ้าหลิงและเจียงเหลียนอี๋
“หลังจากที่พวกเราทั้งสี่รู้ว่าเจ้าจะสิ้นในอนาคต ก็ได้ใช้วิธีต่างๆเพื่อป้องกัน เช่น เซียนแห่งกาลเวลามักใช้ผลของการบำเพ็ญกาลเวลาเพื่อดูสถานการณ์ในอนาคต หรืออย่างที่ร่างหลักของข้าแยกข้าออกมา ซ่อนข้าไว้ในสายฟ้าพิบัติ เพื่อสังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวของเจ้า ส่วนเฉียนหลินและจิ่วชง พวกเขาค้นหา ‘เซียนคนที่หก'”“ก่อนวันที่เจ้าจะเกิดเรื่องเพียงหนึ่งวัน เซียนแห่งกาลเวลาก็ยังเฝ้าดูอนาคตของเจ้า แต่สิ่งที่เขาเห็นคืออนาคตที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น”“และในวันที่เจ้าเกิดเรื่อง ข้าเห็นเจ้าเดินเข
