”เซียนอิงเทียนยืนอยู่นอกพื้นที่จิตวิญญาณของลู่หยาง เคาะกำแพงตรงหน้า เกิดเสียงทึบๆตอนแรกเขาตั้งใจจะทะลุผ่านกำแพงเข้าไปในพื้นที่จิตวิญญาณของลู่หยางใครจะคิดว่ากำแพงพื้นที่จิตวิญญาณของเจ้าหนุ่มนี่แข็งแรงเกินไป เขาทะลุผ่านไปไม่ได้ทำไมทุกครั้งที่พบอมตะ มักจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันต่างๆ?เซียนอิงเทียนเคาะกำแพงอย่างกระอักกระอ่วน แล้วถามเสียงดัง“อ่า พวกเจ้าสองคนช่วยปล่อยข้าเข้าไปได้ไหม?”
ลู่หยางไม่รู้ว่าพื้นที่จิตวิญญาณของตนแข็งแรงขนาดนี้ ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะเซียนอมตะเสริมความแข็งแรง หรือศิษย์พี่ใหญ่เสริมความแข็งแรงลู่หยางเปิดช่องว่างหนึ่ง เซียนอิงเทียนเห็นดังนั้นก็รีบมุดเข้าไปเขากระแอมสองครั้ง ตอนแรกยังอยากวางมาดอยู่ แต่เมื่อครู่เขาถูกกันไว้ข้างนอกแล้ว ตอนนี้จะแสดงตัวว่าเก่งกาจอีก ดูเหมือนจะสายเกินไปแล้ว“นี่คือการแยกจิตวิญญาณเซียนส่วนหนึ่ง ซ่อนอยู่ในภัยพิบัติสวรรค์งั้นหรือ?” เซียนอมตะเปิดเผยความจริงว่าเซียนอิงเทียนตรงหน้าไม่ใช่ร่างแท้ แต่เป็นเพียงความคิดที่ทิ้งไว้ตั้งแต่ไม่รู้กี่ปีมาแล้ว“ใช่แล้ว”เซียนอมตะหรี่ตาลง สีหน้าไม่ค่อยเป็นมิตร “หมายความว่าสายฟ้าพิบัติเฉียนเทียนนั่นเป็นเจ้าที่จัดการหรือ?”เซียนอิงเทียนเห็นสถานการณ์แล้ว จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าตัวตนของสายฟ้าพิบัติเฉียนเทียนทำให้เซียนอมตะไม่พอใจ จึงรีบอธิบาย“ใช่ ข้าจัดการ แต่สายฟ้าพิบัตินั้นฆ่าคนไม่ได้ จริงๆ นะ อมตะ เจ้าเชื่อข้า”“จริงหรือ?”
“จ
