ริงๆ จริงๆ”เห็นเซียนอมตะยังทำท่าไม่ค่อยเชื่อ เซียนอิงเทียนถอนหายใจจำต้องอธิบายเพิ่มเติม:“ตอนนั้นในเงาประวัติศาสตร์ปรากฏร่างของสหายตัวน้อยคนนี้น่าจะเป็นเขาที่เรียกชื่อเจ้า ทำให้เจ้าฟื้นคืนชีพ”“แต่พวกเราไม่ได้อยู่ข้างเจ้า นี่ไม่ถูกต้อง นั่นแสดงว่าเจ้าไม่ได้พบใครสักคนในพวกเรา”“หากพบใครสักคน พวกเราจะพาเจ้าไปดูการเล่นหมากเงาประวัติศาสตร์ ไม่ใช่ปล่อยให้เจ้าไปคนเดียว”“ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจว่าตอนนั้นพวกเราคงล้วนเกิดเหตุไม่คาดฝัน จึงไม่สามารถติดต่อกับเจ้าได้”“ข้าจึงทิ้งจิตวิญญาณเซียนไว้ในภัยพิบัติสวรรค์ เป็นแผนสำรอง”พูดมาถึงตรงนี้ เซียนอิงเทียนก็ลังเลถาม “เอ่อ ข้าขอถามก่อนอมตะ เจ้าไม่เคยพบร่างแท้ของข้าใช่ไหม?”“ไม่เคยพบ”“ดีแล้ว”หากพบร่างแท้ของเขาแล้ว เขาก็คงอยู่ในภัยพิบัติสวรรค์เสียเปล่าถึงสี่แสนปี เรื่องนี้เล่าออกไปช่างน่าอาย!
“ตอนนั้นเจ้าน่าจะเข้าสิงในพื้นที่จิตวิญญาณของเพื่อนน้อยคนนี้ เจ้าน่าจะสอนเขาให้รวบรวมแก่นทองอมตะ ทำให้เพื่อนน้อยนี่มีทารกอมตะในขั้นทารกแรกกำเนิด”“ข้าจึงจัดการสายฟ้าเทวะไท่อวี่หาวเทียนจินเชวี่ย เมื่อภัยพิบัติสวรรค์ตรวจพบว่าผู้ฝ่าภัยพิบัติมีทารกอมตะ ก็จะมาถึง”“แต่ใช้วิธีตรวจสอบแบบนี้อย่างเดียวก็ไม่เหมาะสม เพราะผู้ฝ่าภัยพิบัติอาจอาศัยวิธีอื่นในการฝ่าภัยพิบัติสวรรค์ หรือแก่นทองอมตะของเขาอาจเป็นสิ่งที่เขารวบรวมเอง”ฟังมาถึงตรงนี้ ลู่หยางนึกย้อนไปอย่างละเอียด ดูเหมือนว่าแก่น
