เคียงแล้วเขาอดใจไม่ไหวที่จะทดลองพลังของทารกอมตะ จึงควบคุมสระล้างกระบี่แล่นกลับไปยังสำนักเวิ่นเต๋าอย่างรวดเร็ว แล้วตามหาหลี่หาวเหรินที่ยอดเขาร้อยเซียนเมิ่งเฒ่าและหม่านกู่ต่างอยู่ที่เมืองหลวง ถ้าเถาเหยาเยี่ยใช้ร่างเซียนแปรกาย เขาก็ไม่สามารถเอาชนะนางได้ ดังนั้นในบรรดาคนรุ่นเดียวกันที่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้ ก็เหลือเพียงหลี่หาวเหรินเท่านั้น
“ศิษย์น้องหลี่ ว่างไหม ลองฝึกซ้อมกันหน่อย เอ่อ นี่ศิษย์น้องหลี่ใช่ไหม?” ลู่หยางมองคนในชุดเกราะเหล็กตรงหน้าด้วยความไม่แน่ใจ“ใช่ข้าเอง” เสียงอู้อี้ดังออกมาจากชุดเกราะตอนนี้หลี่หาวเหรินสวมชุดเกราะเหล็กที่ห่อหุ้มตัวเองอย่างมิดชิดแม้แต่ดวงตาก็ไม่เว้นหลี่หาวเหรินถอดหมวกเกราะออก แล้วพูดอีกครั้ง “ใช่ข้าเอง”“ศิษย์น้องหลี่ นี่คือ…?”หลี่หาวเหรินยิ้มแล้วตบชุดเกราะ “วัตถุวิเศษที่เพิ่งหลอมเสร็จ ข้าตั้งชื่อให้มันว่าเกราะต่อสู้ เมื่อสวมใส่แล้ว ทั้งรุกทั้งรับ แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นแปลงร่างเซียนก็ยากที่จะทะลวงการป้องกันได้”ในการต่อสู้กับเซียนหมื่นวิชา สำนักเวิ่นเต๋าเคยใช้วัตถุวิเศษระดับสุดยอด เป็นชุดเกราะของบรรพบุรุษกุยหยวน สามารถยกระดับผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างให้เทียบเท่ากับขั้นข้ามพิบัติ หลี่หาวเหรินได้รับแรงบันดาลใจจากชุดเกราะนั้น จึงใช้เวลาปีกว่าในการหลอมชุดเกราะขึ้นมาแม้จะไม่เหมือนชุดเกราะของบรรพบุรุษกุยหยวนที่สามารถต่อสู้ข้ามระดับได้ แต่ก็ยกระดับพลังต่อสู้ของหลี่
