้โอกาสนั้นเลยวิถีกระบี่และวิชาถูกใช้พร้อมกัน ทำให้ทารกอมตะต้องถอยร่นอย่างต่อเนื่อง พลังก็อ่อนลงเรื่อยๆตูม——ลู่หยางซัดทารกอมตะกระเด็นออกไปอีกครั้ง ชนเสาต้าหลงจนหักลู่หยางไล่ตามไปด้วยชัยชนะ แต่ไม่คาดคิดว่าทารกอมตะเหมือนจะเห็นความพ่ายแพ้ของตนเอง ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วหายวับไปในอากาศ!ลู่หยางม่านตาหดเล็กลง ในชั่วพริบตาก็รู้ว่าทารกอมตะใช้วิชาอะไร“ใกล้ไกลพริบตา?!”
นี่เป็นวิชาเกี่ยวกับมิติวิชาแรกที่ลู่หยางเรียนรู้ สามารถส่งตัวเองไปยังหน้าผาแห่งใดแห่งหนึ่งโดยสุ่มแต่เนื่องจากความสุ่มสูงเกินไป เมื่อลู่หยางเจออันตรายก็มีวิธีอื่นในการแก้ปัญหา เขาไม่ใช้ท่านี้ถ้าไม่จำเป็น หลังจากเรียนรู้ก็ปล่อยทิ้งไว้ไม่ได้ใช้ไม่คิดเลยว่า ตัวเองยังไม่ได้ใช้ แต่ทารกอมตะกลับใช้วิชานี้หนีไปก่อนตอนที่ทารกอมตะถูกเซียนอมตะปราบไม่ได้ใช้ เพราะเซียนอมตะแข็งแกร่งเกินไป ทารกอมตะไม่ทันได้ใช้แต่ลู่หยางกับทารกอมตะมีความแตกต่างกันไม่มาก ในการต่อสู้จึงง่ายที่จะให้โอกาสทารกอมตะหนี“อย่าคิดว่าแบบนี้จะหนีพ้น! ใกล้ไกลพริบตา!”แม้ว่าตำแหน่งของหน้าผาจะเป็นการสุ่ม แต่ทารกอมตะก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของลู่หยาง ทารกอมตะสุ่มไปที่ไหน ลู่หยางก็จะสุ่มไปที่นั่นร่างแท้ของลู่หยางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วก็หายไปจากห้วงจิตเมื่อต่างก็ออกมานอกร่างแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องใช้ร่างวิญญาณต่อสู้อีก……
“หืม? นี่ที่ไหนกัน?” ลู่หยางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วพ
